Administratief bijblad met handgeschreven notities en een concept-antwoord. November 1941 (19/11-'41 en 24-11-'41). [Kader linksboven]
B I J B L A D V A N :
M. No. 46A/84/5 1941
DOORGEZONDEN: 19/11-'41.

[Rechterbovenhoek]
976

[Eerste handgeschreven notitie]
Verzoek kan m.i. niet worden
ingewilligd. Kruysten beweert
trouwens nimmer in zoetwatervisch
te hebben gehandeld.

[Datum en paraaf midden-rechts]
24-11-'41
de Boer

[Tweede handgeschreven notitie / Concept-antwoord]
[In rood potlood:] 46A/84/7 M

Naar aanleiding van uw brief
dd. 16 dezer deel ik u mede, dat aan uw verzoek
niet kan worden voldaan, omdat, ingevolge
opdracht v. d. N.V.C. te den Haag, slechts personen
op de verdeelingslijst kunnen worden geplaatst,
die in de jaren 1939 en 1940 in zoetwatervisch hebben
gehandeld.

[Paraaf rechtsonder]
D.W. [onleesbaar teken]

[Voorgedrukte tekst linksonder]
Alg. Zaken Model No. 11
10.000-10-1937-1016 Dit document is een intern administratief stuk uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland. Het betreft de afhandeling van een verzoek van een vishandelaar (Kruysten) om opgenomen te worden op een distributielijst voor zoetwatervis.

De tekst bestaat uit twee delen:
1. Een interne beoordeling door een ambtenaar (De Boer), die adviseert het verzoek af te wijzen omdat de betrokkene zelf zou hebben aangegeven nooit in zoetwatervis te hebben gehandeld.
2. Een concept voor de formele afwijzing, waarbij wordt verwezen naar strikte regels van de Nederlandsche Visch-Centrale (N.V.C.). Hierin wordt gesteld dat alleen handelaren die reeds in de jaren 1939 en 1940 actief waren in de zoetwatervishandel, in aanmerking komen voor een plek op de verdeellijst. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de handel in levensmiddelen in Nederland strak gereguleerd door de bezetter en de Nederlandse bureaucreatie om schaarste te beheersen. De Nederlandsche Visch-Centrale (N.V.C.) werd in 1940 opgericht als een crisisorgaan om de visserij en de visdistributie te controleren.

Om speculatie en het binnendringen van nieuwe gelukzoekers op de markt te voorkomen, hanteerde men vaak een "referentieperiode" (zoals hier de jaren 1939-1940). Alleen wie kon aantonen voor de oorlog al in die specifieke branche werkzaam te zijn geweest, kreeg de benodigde vergunningen of toewijzingen van handelwaar. Dit document illustreert de bureaucratische uitvoering van dit uitsluitingsbeleid. M. No