Afschrift van een burgemeestersbesluit (gemeentelijke beschikking). De Burgemeester van Amsterdam (Edward Voûte). [Linksboven, gestempeld/geschreven:] Nº 39/65/147
[Gedrukt:] Afschrift
[Eronder handgeschreven:] 223
[Getypt:] No. 2 L. M. 194

[Midden boven, handgeschreven:] 41/6
[Gedrukt wapen van Amsterdam]

[Rechtsboven, handgeschreven initialen/naam:] MW
[Eronder handgeschreven handtekening met rode streep:] H Muller
[Kleine blauwe stempel/paraaf]

DE BURGEMEESTER VAN AMSTERDAM,

Heeft goedgevonden de aan Rebecca Buitenkant-Haag, geboren 8
September 1879, wonende Weesperstraat 123 I, bij beschikking dd. 13 Octo-
ber 1941, no. 5/204 L.M. verleende vergunning tot het innemen van een
vaste standplaats, ten verkoop van bloemen, op den openbaren weg, in de
Lepelstraat, voor den zijgevel van perceel Weesperstraat 128, bij deze,
gerekend te zijn ingegaan 13 Januari 1942, in te trekken.

GM

Amsterdam, 29 Mei 1942.
De Burgemeester voornoemd,

[Blauwe stempel:] (get) Voûte

De Gemeentesecretaris,

[Blauwe stempel:] (get.) J. F. FRANKEN

[Linksonder:] K 350 Dit document is een officieel afschrift van een besluit van de (tijdens de bezetting aangestelde) burgemeester van Amsterdam, Edward Voûte. De kern van het besluit is het met terugwerkende kracht (per 13 januari 1942) intrekken van een standplaatsvergunning voor de verkoop van bloemen.

De vergunninghouder is Rebecca Buitenkant-Haag. Zij had een vaste standplaats in de Lepelstraat, op de hoek van de Weesperstraat 128. Opmerkelijk is dat de vergunning pas in oktober 1941 was verleend, maar slechts enkele maanden later alweer ongeldig werd verklaard. Het document is ondertekend door de burgemeester en de gemeentesecretaris Franken (in afschrift/stempelvorm). Dit document moet worden gezien in de context van de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland. In 1941 en 1942 voerden de Duitse bezetter en de collaborerende overheden steeds strengere maatregelen in om Joodse burgers sociaal en economisch te isoleren ("Entjudung").

De Weesperstraat en de Lepelstraat lagen in het hart van de Amsterdamse Jodenbuurt. De intrekking van de standplaatsvergunning van Rebecca Buitenkant-Haag is geen incidentele administratieve handeling, maar maakte deel uit van het beleid om Joodse ondernemers en straathandelaren hun middelen van bestaan te ontnemen.

Uit archieven (zoals het Joods Monument) blijkt dat Rebecca Buitenkant-Haag inderdaad van Joodse afkomst was. Zij werd later gedeporteerd en is op 17 september 1942 vermoord in het concentratiekamp Auschwitz. Dit ogenschijnlijk droge administratieve document vormt de bureaucratische neerslag van de uitsluiting die aan haar deportatie voorafging.