Zakelijke brief/Correspondentie. 6 februari 1943 (stempel 13 februari 1943). IJmuiden 6/2 - 43

No. 46a/54/2 M. 1943 13/2
Marktwezen
Amsterdam

Mijneheeren

U. afrekening d.d. 4 febr j.l. kwam in mijn bezit. en daar uit gezien dat de door mij gezonden 55 kg Schol III in beslag is genomen.
Ik kan mij daar geen denkbeeld van vormen. hoe is het mogelijk. ik heb toch deze visch voor Schol III aan de Rijksvischafslag ontvangen.
hen heb ik er direct melding van gemaakt en zal het dan ook met dagstaaten bewijzen.
Tevens heb ik op 4 febr 2 kisten Schol IV ontvangen waaraan 70 pond naar Amsterdam is gezonden.
Ik kan bedoelde visch dan niet nagemeten of nagezien door de bevoegde personen. het gaat toch niet aan dat men op een meening de zaak in beslag neemt.
Het spijt mij wel maar ik moet u melding van maken bij de visscherij centrale. ik kan den risico niet staan wat mij hier aangewezen werd voor Schol III dat zij in A zeggen het is Schol IV.

Uw dw dienaar
[Signatuur: J. v. Duijn] In deze brief protesteert een vishandelaar uit IJmuiden tegen een besluit van het Marktwezen in Amsterdam. De kern van het conflict is een partij schol van 55 kilogram die door de verzender als 'Schol III' (een specifieke grootte-klasse) was ingekocht bij de Rijksvisafslag, maar in Amsterdam blijkbaar is geclassificeerd als 'Schol IV' of op basis van een subjectief oordeel ("op een meening") in beslag is genomen.

De schrijver is verontwaardigd omdat hij handelt op basis van de officiële toewijzing in IJmuiden. Hij voert aan dat hij over "dagstaten" beschikt om zijn gelijk te bewijzen. Hij kondigt aan de zaak te escaleren naar de Visscherijcentrale, omdat hij het financiële risico van deze herclassificatie niet kan dragen. Het document illustreert de strikte regeldruk en de bureaucratische controle op de voedselvoorziening tijdens de oorlogsjaren. Het document dateert uit februari 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland. Tijdens deze periode was de visserij en de distributie van vis streng gereguleerd door de bezetter en de Nederlandse crisisorganisaties (zoals de Visscherijcentrale).

Vis was een schaars en essentieel voedselmiddel. De gradering (Schol I t/m IV) bepaalde niet alleen de kwaliteit, maar ook de vaste prijzen en de distributiequota. Een wijziging in gradering van III naar IV betekende vaak een lagere prijs of kon wijzen op fraude, wat inbeslagname tot gevolg had. IJmuiden was destijds (en is nog steeds) de belangrijkste aanvoerhaven voor zeevis, terwijl Amsterdam een centraal distributiepunt was. Het "Marktwezen" in Amsterdam hield toezicht op de eerlijke handel en de naleving van de prijsvoorschriften op de centrale markten.