Mej. Kruise heeft
gedurende de oorlogs-
jaren geregeld veel
kroketten gemaakt.
Kocht daarvoor
vischresten van
verschillende winke-
liers. Thans niet
meer te krijgen, ten-
minste niet voor
dit doel geschikt.
Verkoop aan ver-
schillende winkeliers.
Is gehuwd, echtge-
noot werkzaam in
het buitenland.
Geen uitkering.
m.i. moet het Bedrijfschap
vande Handel de grossier
aanwijzen, welke mej.
Kruise van vet voorziet. De notitie schetst de situatie van een vrouw, aangeduid als Mej. Kruise, die in haar levensonderhoud voorziet door de verkoop van kroketten. Tijdens de oorlogsjaren wist zij te improviseren door visafval van lokale winkeliers als basis te gebruiken. In de naoorlogse periode is deze grondstof echter niet meer beschikbaar of ongeschikt, waardoor zij officieel vet nodig heeft om haar productie voort te zetten.

Opmerkelijk is de vermelding dat zij "gehuwd" is, maar geen uitkering ontvangt omdat haar echtgenoot in het buitenland werkt. Dit suggereert een precaire financiële situatie. De schrijver van het briefje (mogelijk een maatschappelijk werker of ambtenaar van een distributie-instantie) adviseert dat het 'Bedrijfschap van de Handel' moet ingrijpen door een groothandel (grossier) aan te wijzen die haar van het schaarse bakvet kan voorzien. Dit document is een treffend voorbeeld van de vroege Wederopbouwperiode in Nederland. Hoewel de oorlog voorbij was, bleef de schaarste aan grondstoffen zoals vetten en oliën nog jaren voortduren, waardoor distributiebonnen en officiële toewijzingen via bedrijfschappen noodzakelijk bleven.

De tekst illustreert de overgang van de informele "survival-economie" van de oorlog naar de gereguleerde naoorlogse economie. Het toont aan hoe kleine zelfstandigen en huisvrouwen afhankelijk waren van bureaucratische beslissingen om legaal aan hun benodigdheden te komen. De vermelding van de echtgenoot in het buitenland kan wijzen op de nasleep van de arbeidsinzet of de noodzaak om elders werk te zoeken in de economisch zware jaren vlak na de bevrijding. Bedrijfschap