Handgeschreven ambtelijk advies of concept-besluit. 16 februari 1939 (16-2-'39). vordering te verleenen.
Ik stel U mitsdien voor daartoe door
B en W te doen besluiten en den heer Gemeente-
advocaat daarvan mededeeling te doen, zoodat
verdere rechtsmaatregelen, die ongetwijfeld geen
betaling zouden leveren, achterwege kunnen blijven.
16-2-'39 [paraaf]
[paraaf] Het document betreft een kort, zakelijk advies aan een onbekende geadresseerde (mogelijk een wethouder of secretaris) over een lopende incasso- of rechtszaak van een gemeente. De kern van het advies is om een vordering niet langer via juridische weg na te streven.

De schrijver voert een pragmatische reden aan: verdere "rechtsmaatregelen" zullen naar verwachting "geen betaling leveren". Dit wijst op een debiteur die vermoedelijk insolvent is of een situatie waarin de proceskosten niet opwegen tegen de verwachte opbrengsten. De voorgestelde procedure is formeel: het College van Burgemeester en Wethouders (B en W) moet hierover een officieel besluit nemen, waarna de gemeente-advocaat op de hoogte wordt gesteld om de procedure te staken ("achterwege kunnen blijven").

Het document is ondertekend met twee verschillende parafen, wat duidt op een proces van aftekening of goedkeuring binnen de hiërarchie van het gemeentelijk apparaat. Dit briefje dateert van februari 1939, een periode waarin de nasleep van de economische crisis nog voelbaar was. Oninbare vorderingen kwamen in die tijd regelmatig voor bij gemeentelijke overheden. Het document biedt een inkijkje in de dagelijkse administratieve besluitvorming en de nauwe samenwerking tussen het dagelijks bestuur van een gemeente en hun juridisch adviseur (de gemeente-advocaat). Dergelijke pragmatische besluiten waren nodig om de gemeentekas niet onnodig te belasten met vruchteloze juridische procedures.