Ambtelijke brief/voorstel (doorslag). 18 februari [191]9 (gezien de context van de 'Wethouder voor de Levensmiddelen', een functie die vooral tijdens en kort na de Eerste Wereldoorlog prominent was). De Directeur (vermoedelijk van de Gemeentelijke Verzorgings- of Levensmiddelendienst). Den Heer Wethouder voor de Levensmiddelen te Amsterdam. 1                                        18 Februari          9
66/3/5                        den Heer Wethouder voor de
Amsterdam.                                  Levensmiddelen

                         Ik stel U mitsdien voor daartoe door Burgemeester
en Wethouders te doen besluiten en den heer Gemeente-advo-
caat daarvan mededeeling te doen, zoodat verdere rechtsmaat-
regelen, die ongetwyfeld geen betaling zouden opleveren,
achterwege kunnen blyven.

                                                                           De Directeur, Dit korte document is een formeel advies van een directeur aan de Amsterdamse wethouder voor Levensmiddelen. De kern van de boodschap is een pragmatisch verzoek om juridische vervolging in een incassozaak te staken. De directeur adviseert om het College van Burgemeester en Wethouders (B&W) te laten besluiten de gemeenteadvocaat te instrueren geen verdere stappen te ondernemen. De reden hiervoor is dat men verwacht dat deze maatregelen "ongetwyfeld geen betaling zouden opleveren". Het gaat hier dus om het afschrijven van een oninbare vordering om verdere (nutteloze) juridische kosten te besparen. De functie "Wethouder voor de Levensmiddelen" was in Amsterdam van groot belang tijdens en direct na de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). Hoewel Nederland neutraal was, kampte het land met enorme schaarste, wat leidde tot de instelling van distributiesystemen en centrale gemeentelijke diensten voor de voedselvoorziening. De bekende wethouder Floor Wibaut bekleedde deze post in Amsterdam en zette zich in voor een eerlijke verdeling van betaalbaar voedsel.

Dit document dateert waarschijnlijk uit 1919 (afgekort als '9' op de typemachine). In die periode was de overheid druk bezig met het afwikkelen van zaken rondom de crisisvoorziening. Het stopzetten van rechtsmaatregelen tegen personen of bedrijven die hun schulden voor geleverde levensmiddelen niet konden betalen, past in het beeld van een overheid die de administratieve en juridische nasleep van de oorlogsjaren probeerde te kanaliseren.