Getypte brief of rapportage (doorslag). achtten wij voor Amsterdam voorshands niet noodig, zoodat ook hierin de Gemeentebesturen vrijgelaten zullen worden.

Wel zal voor onze stad geregeld moeten worden het verplichte ophalen - door de schillenboeren - van beenderen (afkomstig van huiselijk gebruik), die volgens Artikel 1 sub 2 van het Afvallenbesluit 1940 I vallen onder "afvallen van levensmiddelen". In de aan schillenboeren door het Gemeentebestuur af te geven Vergunning zal dat ophalen van beenderen dus moeten worden voorgeschreven, met daarnevens de verplichting om deze beenderen op bepaalde punten af te leveren aan bijvoorbeeld de beenderen-verwerkende-industrieën tegen al of niet door het Gemeentebestuur vast te stellen prijzen. Voor de cadavers van honden en katten, die eveneens onder het Afvallenbesluit 1940 I vallen, dienen de Gemeentebesturen voorschriften te geven voor het ophalen, bijvoorbeeld door plaatselijke asyls, die ze kunnen doorgeven aan destructie-bedrijven.

Wat de "dierlijke afvallen", bedoeld in het Afvallenbesluit 1940 II, betreft, (dat wil zeggen voornamelijk die van abattoirs en slagerswinkels) hieromtrent zal het Gemeentebestuur niet veel behoeven te regelen, daar al deze afvallen, voor zoover ze te benutten zijn voor dierlijk voedsel reeds thans langs de gebruikelijke wegen, voornamelijk via de destructiebedrijven, hun afzet vinden.

Voor het overige kan worden volstaan met de vermelding, dat ter vergadering uitvoerig is besproken het concept eener Verordening en het concept eener Vergunning voor het ophalen enz., welke concepten eerstdaags, met een begeleidende circulaire, houdende een nadere toelichting, aan de Gemeentebesturen zullen worden toegezonden.

Bij de rondvraag is mijnerzijds de vraag besproken of het aan Gemeentebesturen zal zijn toegestaan om vergunningen aan ophalers te verleenen krachtens een Gemeentelijke verordening. Ik doelde hier op de Ventverordening, waaronder de schillenophalers zouden kunnen worden gebracht door met venten gelijk te stellen: het in ontvangst nemen van schillen en etensresten. (Bij de aanhangige wijziging der Ventverordening wordt juist het ophalen van schillen enz. uitdrukkelijk buiten de werking der Verordening gesteld). Zou opneming in de Ventverordening mogelijk zijn, dan zou dat tevens ten gevolge hebben, dat een plaatselijke belasting (ventgeld) op het beroep van schillenophaler kan worden geheven. Omtrent deze principiële vraag heb ik ter vergadering geen uitsluitsel kunnen krijgen. Ik vestig er echter Uwe aandacht op, omdat deze vraag eerst recht van belang wordt, indien ze voor de schillenophalers ontkennend zal moeten worden beantwoord, hetgeen ik stellig verwacht. Immers de hier bedoelde vergunning moet door de Gemeente, als medewerkster bij de uitvoering van Rijksbepalingen, namelijk de Afvallenbesluiten 1940 - en niet als autonome instantie - worden verleend. De consequentie hiervan zal echter waarschijnlijk zijn, dat binnenkort voor het ophalen van niet-eetbare afvallen (lompen e.d.) waarvoor ook een regeling op komst is, eveneens een vergunning van rijkswege zal moeten worden afgegeven. Hierdoor zou de bestaande vergunning voor lompenventers kunnen komen te vervallen, hetgeen voor de Gemeente derving aan ventgeld zou beteekenen.

De Directeur, * Bestuurlijke context: De tekst illustreert de verschuiving van lokale autonomie naar centrale rijkssturing tijdens de vroege jaren van de bezetting. De gemeente treedt hierbij op als uitvoerder van landelijke besluiten (medebewind) in plaats van als autonoom regelgever.
* Economische relevantie: Er is een duidelijke focus op de economische waarde van afvalstoffen. Beenderen zijn nodig voor de industrie (bijv. voor lijm en vetten) en organisch afval (schillen) voor veevoer. De schillenboer wordt hiermee een formele schakel in de grondstoffendistributie.
* Juridische kwestie: De kern van het probleem in de laatste alinea is de juridische kwalificatie van de inzamelaar. Als de inzameling onder de "Ventverordening" valt, kan de gemeente "ventgeld" (belasting) heffen. Als het een rijksvergunning wordt op basis van het Afvallenbesluit, verliest de gemeente deze inkomsten.
* Spelling: Er wordt gebruikgemaakt van de spelling-Marchant (zoals 'noodig', 'zoover', 'beteeekenen'), wat gebruikelijk was tot 1947. Dit document stamt uit de periode kort na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. De bezetter en de Nederlandse bureaucreatie hechtten groot belang aan de zogenaamde "Grondstoffenvoorziening". Niets mocht verloren gaan. Het Afvallenbesluit 1940 was een van de instrumenten om de inzameling van alles wat hergebruikt kon worden (beenderen, vetten, metalen, lompen) te kanaliseren.

De traditionele schillenboer, die vaak informeel langs de deuren ging om voer voor zijn eigen varkens te halen, werd door deze regels een gereguleerde ondernemer die verplicht werd bepaalde stoffen in te leveren bij de industrie. De brief reflecteert de ambtelijke zorgen over de praktische uitvoering hiervan in Amsterdam en de financiële gevolgen voor de gemeentekas.