Getypt concept van een gemeentelijke verordening. 31 oktober 1940. Concept

VERORDENING betreffende het bewaren en ter beschikking stellen van afvallen van levensmiddelen en het ter beschikking stellen van dierlijke afvallen en van cadavers van honden en katten.

Artikel 1.
In deze verordening wordt verstaan onder:
1. "Afvallen van levensmiddelen": hetgeen het Afvallenbesluit 1940 I daaronder verstaat;
2. "dierlijke afvallen": hetgeen het Afvallenbesluit 1940 II verstaat onder vleeschafvallen, afvallen van wild en gevogelte, vischafvallen, beenderen, ondeugdelijke vleeschwaren en doodgeboren dieren.

Artikel 2.
1. De bewaring van afvallen van levensmiddelen, die krachtens art.2 van het Afvallenbesluit 1940 I moeten worden bewaard, geschiedt afzonderlijk en zonder vermenging met andere stoffen of voorwerpen.
2. De in het 1e lid bedoelde afvallen van levensmiddelen moeten, onverminderd de overigens geldende gemeentelijke voorschriften betreffende afvalstoffen en vuilnis, afzonderlijk en zonder vermenging met andere stoffen of voorwerpen zoo spoedig mogelijk ter beschikking worden gesteld van den gemeentelijken dienst, belast met het ophalen van afvalstoffen en vuilnis.
Of:
2. De in het 1e lid bedoelde afvallen van levensmiddelen moeten afzonderlijk en zonder vermenging met andere stoffen of voorwerpen zoo spoedig mogelijk ter beschikking worden gesteld van de personen of lichamen, die door B.en W. voor het inzamelen van deze afvallen zijn aangewezen.

Artikel 3.
1. Hij die een cadaver van een hond of kat ter beschikking heeft moet hiervan zoo spoedig mogelijk mededeeling doen aan de daarvoor door B.en W. aangewezen diensten, lichamen of personen.
2. De cadavers moeten, wanneer zij vanwege de in het 1e lid bedoelde diensten, lichamen of personen worden afgehaald, onverwijld daaraan ter beschikking worden gesteld.
Of:
~~Hij die een cadaver van een hond of een kat ter beschikking heeft moet dit zoo spoedig mogelijk en behoorlijk ingepakt afleveren bij de daarvoor door B.en W. aangewezen diensten, lichamen of personen.~~

Artikel 4.
1. Hij die dierlijke afvallen ter beschikking heeft moet hiervan zoo spoedig mogelijk mededeeling doen aan de daarvoor door B.en W. aangewezen diensten, lichamen of personen.
2. De afvallen moeten, wanneer zij vanwege de in het 1e lid bedoelde diensten, lichamen of personen worden afgehaald, daaraan zonder vermenging met andere stoffen of voorwerpen onverwijld ter beschikking worden gesteld.
3. De verplichting van het 1e lid geldt niet voor hem, die geregeld dierlijke afvallen ter beschikking heeft en die hiervan mededeeling heeft gedaan aan de in het 1e lid genoemde diensten, lichamen of personen.
Of:
Hij die dierlijke afvallen ter beschikking heeft moet deze zoo spoedig mogelijk en zonder vermenging met andere stoffen of voorwerpen afleveren ter plaatse, door B.en W. daarvoor aangewezen.

Artikel 5.
Voor de opsporing van de bij het Afvallenbesluit 1940 I en het Afvallenbesluit 1940 II strafbaar gestelde feiten worden, behalve de overigens daarmede belast ambtenaren, aangewezen ...................

31-10-'40. Het document is een juridisch concept dat de lokale uitvoering regelt van de nationale "Afvallenbesluiten" uit 1940. De tekst is zakelijk en dwingend. Opvallend zijn de "Of:"-clausules, die erop wijzen dat de gemeente nog moest beslissen of het afval door een gemeentelijke dienst zou worden opgehaald of dat burgers het zelf naar een aangewezen punt moesten brengen.

De doorhaling in Artikel 3 suggereert dat men afzag van de optie om burgers te verplichten zelf ingepakte kadavers van huisdieren af te leveren, waarschijnlijk uit hygiënisch oogpunt of om de drempel voor melding niet te hoog te maken. De termen "lichamen of personen" duiden op de mogelijkheid om externe partijen (zoals destructiebedrijven of private inzamelaars) in te schakelen. Dit document stamt uit de vroege periode van de Duitse bezetting van Nederland (oktober 1940). In deze periode werden grondstoffen en voedsel schaars, waardoor recycling en efficiëntie essentieel werden voor de oorlogseconomie.

Het inzamelen van keukenafval (voor veevoer) en dierlijke resten (voor de winning van vetten, oliën en beendermeel) werd streng gereguleerd via de landelijke Afvallenbesluiten. Deze verordening is een voorbeeld van hoe een Nederlandse gemeente deze landelijke regels vertaalde naar lokaal beleid. De regelgeving rondom kadavers van honden en katten diende niet alleen de volksgezondheid, maar ook de winning van bruikbare stoffen uit de resten.