Officiële kennisgeving (getypt) 13 november 1940 Marktwezen Amsterdam M A R K T W E Z E N A M S T E R D A M .

K.M.No. 93 Amsterdam, 13 November 1940.

K e n n i s g e v i n g aan de ambtenaren,

                            die uniformkleeding dragen.


      Hiermede breng ik te Uwer kennis, dat Burgemeester en Wethouders

hebben besloten, in verband met de noodzakelijke besparing op de grond-
stoffen voor het vervaardigen van uniformkleeding, te bepalen, dat de
draagtijd der uniformkleeding, zooveel als mogelijk is, moet worden ver-
leng en dat, alvorens tot vervanging van een kleedingstuk wordt overgegaan
het oude kleedingstuk aan de Gemeentelijke Inrichting voor Uniformkleeding
moet worden toegezonden, teneinde te beoordeelen, of het door reparatie
nog in bruikbaren staat kan worden gebracht.

                                                             De Directeur, *   **Vorm:** Het document is een zakelijke, ambtelijke mededeling opgesteld op een typemachine. De lay-out is sober en functioneel, passend bij een overheidsinstelling.

• Inhoud: De kern van de boodschap is een verplichting tot zuinigheid. Ambtenaren van het Amsterdamse Marktwezen moeten langer met hun uniformen doen. Voordat er een nieuw kledingstuk wordt verstrekt, moet het oude ter keuring worden aangeboden bij een speciale gemeentelijke instantie om te zien of reparatie nog mogelijk is.
• Taalgebruik: Het taalgebruik is formeel en kenmerkend voor de tijd (gebruik van de naamvallen in "der uniformkleeding" en de oude spelling zoals "zooveel", "kleedingstuk" en "bruikbaren"). Dit document stamt uit november 1940, slechts enkele maanden na het begin van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De bezetting leidde al snel tot grote tekorten aan grondstoffen, omdat veel materialen werden gevorderd voor de Duitse oorlogsindustrie of simpelweg niet meer konden worden geïmporteerd.

De "noodzakelijke besparing" waar de tekst naar verwijst, is een direct gevolg van deze schaarste. Textiel ging vrijwel direct op de bon. Deze maatregel van het Amsterdamse gemeentebestuur (Burgemeester en Wethouders) illustreert hoe het dagelijks leven en de ambtelijke organisatie zich moesten aanpassen aan de nieuwe realiteit van de oorlogseconomie en distributie. Het hergebruik en de reparatie van goederen werd de norm in plaats van de uitzondering.