25 november 1940 Een ambtenaar van een niet nader genoemde overheidsdienst (vermoedelijk een lokale distributiedienst of economische controledienst) De Directeur van de Nederlandsche Groenten- en Fruitcentrale 2 C / 2 / 2

A'dam, 25 Nov. '40

Den Heer Directeur van de
Nederl. Gr. & Fr. Centr.

25/11 - '40 / K

[In de linkermarge, verticaal geschreven:]
Besluit te dezer zake - 25/11 40 K

Door ambtenaren van den
Centralen Crisis Controle Dienst is
aan ambtenaren van mijn dienst
meegedeeld, dat de verkoop
van appelen door marktkooplieden
en andere straathandelaren
bij afzonderlijk Besluit (d.d.
19 November 1940 MDB/GD 2851 t/m
2854/2855) is verboden. Ik heb de
eer U beleefd te verzoeken mij, zoo
mogelijk spoedig, een afschrift van de

[Document loopt door op volgende pagina] Dit document is een ambtelijke correspondentie uit de vroege fase van de Duitse bezetting van Nederland. De tekst is geschreven in de formele stijl die destijds gebruikelijk was ("Ik heb de eer U beleefd te verzoeken").

Het document legt een specifiek moment in de economische geschiedenis van de bezettingstijd vast: het moment waarop de vrije handel in fruit (in dit geval appelen) aan banden werd gelegd. De afzender heeft informeel van collega's vernomen dat er een nieuw verbod van kracht is en vraagt nu om de officiële tekst van het besluit. Dit wijst op een zekere mate van bureaucratische vertraging of versnippering in de informatievoorziening tussen verschillende overheidsinstanties kort na het uitbreken van de oorlog. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Nederlandse economie vrijwel direct onder curatele gesteld. De Centrale Crisis Controle Dienst (CCCD), die in de jaren '30 was opgericht om de crisismaatregelen te handhaven, kreeg onder de bezetter een nog dwingendere rol bij het bestrijden van de zwarte markt en het controleren van de distributie.

Het verbieden van de verkoop van appelen door markt- en straathandelaren was een maatregel om de volledige controle over de voedselvoorraden te krijgen. Door handelaren van de straat te weren, werd de verkoop gedwongen via officiële kanalen (zoals veilingen en winkeliers met vergunning), waar prijzen en hoeveelheden strak gereguleerd konden worden. De referentie MDB/GD in de tekst verwijst vermoedelijk naar een afdeling binnen het Ministerie van Landbouw en Visscherij, dat belast was met de voedselvoorziening.