Handgeschreven brief (klachtbrief/verklikking). 2 april 1940. De brief is anoniem verstuurd ("Schrijver deze"), wat destijds gebruikelijk was bij het aangeven van vermeende onregelmatigheden aan de autoriteiten. № 25/61/1 2-4-1940
M. 1940 3/4 [paraf/onleesbaar]

Aan den Heer Directeur ...
Ter Laan

Schrijver deze wilde U
per omgaande even eens
in lichtinge geven, omtrent
naar mijn oordeel het onrecht
matige handel drijven wat
sommige venters zich ver-
oorloven, dit onrechtvaardige
bestaat naar mijn in-
ziens, de persoon die ik bedoel
die het betref heet J. Westhof
en die heeft een standplaats
in de Albert cuypstraat daar
hij versche visch verkoopt
maar hij heeft ook een
vent vergunning, nu gaat
die persoon eerst ’s morgens
venten, en laat zijn vrouw
achter de standplaats, dus
zoo verdient hij dubbelt
dus al zoo ellende richt.

1. • Afzender: De brief is anoniem verstuurd ("Schrijver deze"), wat destijds gebruikelijk was bij het aangeven van vermeende onregelmatigheden aan de autoriteiten.
2. Kern van de klacht: De schrijver klaagt over een visboer genaamd J. Westhof. Deze man zou de regels overtreden door zowel een vaste marktplaats op de Albert Cuypstraat te bezetten (bemand door zijn vrouw) als tegelijkertijd 's ochtends zelf langs de deuren te gaan met een ventvergunning.
3. Motivatie: De schrijver ervaart dit als "onrechtmatige handel" en oneerlijke concurrentie. De term "dubbelt verdient" (dubbel verdient) en de bewering dat dit "ellende richt" wijst op een gevoel van economische benadeling door andere marktkooplieden.
4. Taalgebruik: Het document is geschreven in een handschrift dat typerend is voor de vroege 20e eeuw. Het bevat enkele grammaticale en spellingfouten die wijzen op een lagere sociaaleconomische achtergrond van de schrijver (bijv. "in lichtinge" i.p.v. inlichtingen, "betref" i.p.v. betreft). De brief dateert van vlak voor de Duitse inval in Nederland (mei 1940). In deze periode was de Amsterdamse Albert Cuypmarkt al een zeer competitieve omgeving waar standplaatsen en ventvergunningen streng gereguleerd werden door het Gemeentelijk Marktwezen. De directeur van het Marktwezen in die tijd was inderdaad de heer Ter Laan.

Dergelijke documenten geven een uniek inkijkje in de sociale controle en de economische druk onder de Amsterdamse beroepsbevolking aan de vooravond van de oorlog. Anonieme aangiftes bij de marktdienst waren een veelgebruikt instrument om concurrenten te dwarsbomen of om de strikte handhaving van vergunningsvoorwaarden af te dwingen. J. Westhof Marktwezen