Handgeschreven notitie/concept op gelinieerd papier. Bij mijn voorstellen wordt
als norm aangenomen
voor eerste geval 6 maanden
In zeer ernstige gevallen, =
~~wanneer het geval betreft~~ en bij
recidive voor onbepaalden tijd
(de vroege term ,,voor goed"
niet meer gebruikt omdat steeds
de mogelijkheid bestaat dat
straf later wordt ingetrokken
mits dan voorkomt dat de
straf na verloop van tijd wordt
ingetrokken, zodat het juister
is de straf voor onbepaalden tijd
uit te spreken) echter
Bij mijn voorstel rekening
gehouden met omstandigheden
~~van delinquent,~~
~~die op strafblad zijn op-~~
~~gevonden voor recidive,~~
waaronder het feit gepleegd
werd, de omstandigheden
van den delinquent * Strafnormen: De schrijver stelt een standaard voor van 6 maanden voor een eerste vergrijp. Voor ernstige zaken en herhaaldelijk daderschap (recidive) wordt gepleit voor een straf van "onbepaalden tijd".
* Terminologie: Er wordt expliciet uitgelegd waarom de term "voor goed" (permanent) is vervangen door "onbepaalden tijd". De reden is juridisch-humanitair: er moet altijd een theoretische mogelijkheid blijven bestaan dat een straf wordt ingetrokken (bijvoorbeeld bij goed gedrag of veranderde inzichten), wat de term "onbepaalde tijd" accurater maakt dan "voor goed".
* Individualisering: In het tweede deel (na de haakjes) benadrukt de schrijver dat er bij elk voorstel rekening gehouden moet worden met de specifieke omstandigheden van zowel het misdrijf als de dader ("den delinquent"). De doorgehaalde regels laten zien dat de schrijver zocht naar de juiste verwoording om recidive en het strafblad in dit kader te plaatsen. Het handschrift en de gehanteerde termen suggereren een datering tussen circa 1930 en 1955. De focus op "onbepaalde tijd" en de mogelijkheid tot intrekking doet denken aan de ontwikkeling van maatregelen zoals de TBR (nu TBS) of de Bijzondere Rechtspleging direct na de Tweede Wereldoorlog. In die periode worstelde men met de vraag hoe om te gaan met 'onverbeterlijke' delinquenten of politieke delinquenten, waarbij men zocht naar een balans tussen beveiliging van de maatschappij en de mogelijkheid tot terugkeer.