Administratief bijblad / dossierstuk (Model No. 14 van de afdeling Algemene Zaken).
Origineel
Administratief bijblad / dossierstuk (Model No. 14 van de afdeling Algemene Zaken). Mei/juni 1942 (tekst refereert aan een brief van 21 maart jl.). (Gedrukte tekst in kader linksboven:)
BIJBLAD VAN:
M. No. 46A/210/1 1942.
DOORGEZONDEN: 27/5.
(Handgeschreven in rood potlood linksboven:)
46a/210/2
4/6/42 [paraaf]
(Handgeschreven in inkt, centraal:)
aan hun verzoek
kan niet worden voldaan.
v. R. v. U. Bönniker [handtekening/naam]
(Handgeschreven in inkt, onderaan:)
N.a.v. Uw brief d.d. 21 Maart jl.
waarop Valk als uitzonderingsgeval voor-
komt, deel ik U mede, dat aan het daarin
gedane verzoek niet kan worden voldaan.
[paraaf JD] * Inhoud: Het document betreft de formele afwijzing van een verzoek dat in maart 1942 is ingediend. Het verzoek had betrekking op een persoon genaamd Valk (mogelijk Wals), die werd opgevoerd als een "uitzonderingsgeval".
* Besluitvorming: De beslissing is kort en krachtig: het verzoek kan niet worden ingewilligd. De tekst onderaan lijkt een concept-antwoord te zijn voor een uitgaande brief, gebaseerd op de instructie erboven.
* Sleutelfiguren:
* Bönniker: Dr. H. Bönniker was een Duitse functionaris verbonden aan het Generalkommissariat für Finanz und Wirtschaft. Hij hield zich onder andere bezig met het toezicht op de bankwereld en de 'Arisering' van Joods bezit.
* Valk: De persoon die onderwerp was van het verzoek. In de context van 1942 en de betrokkenheid van Bönniker, ging dit type "uitzonderingsverzoeken" vaak over vrijstellingen van anti-Joodse maatregelen of onteigeningen.
* Systeem: Het gebruik van bijbladen en dossiernummers (zoals de 46A-reeks) is kenmerkend voor de minutieuze bureaucratie van de bezettingsmacht. Dit document is een treffend voorbeeld van de 'bureaucratie van de vervolging' tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland. De dossierreeks 46A wordt in archieven vaak in verband gebracht met de administratie van de roofbank Lippmann, Rosenthal & Co. (Liro) aan de Sarphatistraat.
In 1942 probeerden veel Joodse burgers of hun zakenpartners via officiële weg uitzonderingsposities (zoals de 'Sperre') te verkrijgen om deportatie of volledige onteigening te voorkomen. Dergelijke verzoeken werden getoetst door Duitse instanties zoals die van Bönniker. De droge, administratieve toon van de afwijzing ("kan niet worden voldaan") maskeert de vaak tragische gevolgen die dergelijke besluiten hadden voor de betrokken personen. M. No Liro
Samenvatting
- Inhoud: Het document betreft de formele afwijzing van een verzoek dat in maart 1942 is ingediend. Het verzoek had betrekking op een persoon genaamd Valk (mogelijk Wals), die werd opgevoerd als een "uitzonderingsgeval".
- Besluitvorming: De beslissing is kort en krachtig: het verzoek kan niet worden ingewilligd. De tekst onderaan lijkt een concept-antwoord te zijn voor een uitgaande brief, gebaseerd op de instructie erboven.
- Sleutelfiguren:
- Bönniker: Dr. H. Bönniker was een Duitse functionaris verbonden aan het Generalkommissariat für Finanz und Wirtschaft. Hij hield zich onder andere bezig met het toezicht op de bankwereld en de 'Arisering' van Joods bezit.
- Valk: De persoon die onderwerp was van het verzoek. In de context van 1942 en de betrokkenheid van Bönniker, ging dit type "uitzonderingsverzoeken" vaak over vrijstellingen van anti-Joodse maatregelen of onteigeningen.
- Systeem: Het gebruik van bijbladen en dossiernummers (zoals de 46A-reeks) is kenmerkend voor de minutieuze bureaucratie van de bezettingsmacht.
Historische Context
Dit document is een treffend voorbeeld van de 'bureaucratie van de vervolging' tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederland. De dossierreeks 46A wordt in archieven vaak in verband gebracht met de administratie van de roofbank Lippmann, Rosenthal & Co. (Liro) aan de Sarphatistraat.
In 1942 probeerden veel Joodse burgers of hun zakenpartners via officiële weg uitzonderingsposities (zoals de 'Sperre') te verkrijgen om deportatie of volledige onteigening te voorkomen. Dergelijke verzoeken werden getoetst door Duitse instanties zoals die van Bönniker. De droge, administratieve toon van de afwijzing ("kan niet worden voldaan") maskeert de vaak tragische gevolgen die dergelijke besluiten hadden voor de betrokken personen.