Getypte brief (doorslag of officiële kopie). 28 november 1942. Onbekend overheidsorgaan of distributie-instantie (ondertekend door "De Directeur, wnd."). [Handgeschreven bovenaan midden:]
Imp.

[Handgeschreven stempel/aantekening bovenaan links:]
Verzonden 28/11

[Getypt rechtsboven:]
VB/HG.

de Fa. Gebrs. de Haas,
Vischconservenfabriek "West-Brabant"
te
BERGEN OP ZOOM.

46A/847/3 M. 28 November 1942.

Naar aanleiding van Uw brief d.d. 5 November jl. bericht ik
U, dat aangezien de gezouten bliek veelal in partijtjes van 25 kg.
moet worden afgewogen, dat ruim dient te geschieden met het oog op
de aanwezige pekel, het niet te vermijden is, dat een zekere hoeveel-
heid wordt ingewogen.
Aan Uw verzoek tot schadevergoeding kan dan ook geen gevolg
worden gegeven,

                                                    De Directeur,
                                                    wnd. De brief is een zakelijke en formele afwijzing van een claim voor schadevergoeding. De ontvanger, de firma Gebr. de Haas, had blijkbaar geklaagd over de levering of het gewicht van "gezouten bliek" (een kleine witvis).

De kern van de argumentatie is technisch: omdat de vis in partijen van 25 kg wordt afgewogen en daarbij rekening gehouden moet worden met de aanwezige pekel (zout water), wordt er volgens de afzender bewust "ruim" gewogen. De afzender stelt dat een zekere onnauwkeurigheid of extra gewicht aan pekel onvermijdelijk is bij dit proces. Op basis hiervan wordt het verzoek om compensatie ongegrond verklaard. Het taalgebruik is typisch voor de ambtelijke correspondentie uit die tijd. Het document is opgesteld in november 1942, midden in de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de bezetting stond de voedselproductie en -distributie in Nederland onder strikt toezicht van de Rijksbureaus. Deze bureaus controleerden gewichten, prijzen en toewijzingen van schaarse goederen.

De firma Gebr. de Haas in Bergen op Zoom was een prominente speler in de lokale visverwerkingsindustrie, die van oudsher sterk was in de regio vanwege de nabijheid van de Oosterschelde. In oorlogstijd was vis een cruciale eiwitbron, en discussies over exacte gewichten en de verhouding tussen product en conserveringsmiddel (pekel) waren aan de orde van de dag in de bureaucratische rompslomp rondom de voedselvoorziening. De ondertekening door een "waarnemend directeur" (wnd.) wijst op een formele hiërarchie binnen de verzendende instantie.