Handgeschreven brief (verzoekschrift/beroep). 18 november 1942. [Marginale aantekeningen bovenaan:]
Hebben in 1941 + 1942 mosselen gekookt.
de kars ~ Beurs
Hebben we hierover reeds geschreven?
10/11 modelle "geen bezwaar" 46A/876/2

[Hoofdtekst:]
18 – 11 – 42
Waarde Heeren
Nogmaals doen ik een beroep
op u, aangaande een vergunning
te verleenen voor het koken van
mosselen, daar het ons al twee
maal is geweigerd. Maar dat
berust zeker op een vergissing
Daar wij al drie jaar aan een
stuk onze mosselen koken dat
weet het marktwezen zoowel
de commissie van verdeeling van
visch en wel de heeren R. Lammers
als de heer C. v. Zanten, en tevens
een localisatje wat aan alle eischen
voldoet. Tevens is de hoofd Inspecteur
den Heer ter Haar van het markt
wezen bereid hier bij deze brief
een kleine uiteenzetting toe te
voegen. Hopende dat mijn aanvraag
deze keer niet te vergeefs is teeken ik
met de meeste
Hoogachtend
Winkel Heedijk 129
P. J. Huijsman
G. Jansen. * Doel van de brief: De briefschrijvers proberen voor de derde maal een vergunning te verkrijgen voor het professioneel koken van mosselen. Ze stellen dat de eerdere afwijzingen waarschijnlijk op een misverstand berusten.
* Argumentatie:
1. Ervaring: Ze doen dit werk al drie jaar onafgebroken.
2. Bekendheid: Ze verwijzen naar hun goede reputatie bij het 'marktwezen' en de 'commissie van verdeeling van visch'.
3. Getuigen: Ze noemen specifieke namen van functionarissen (Lammers, Van Zanten en Hoofdinspecteur Ter Haar) die hun zaak zouden ondersteunen.
4. Faciliteiten: Hun locatie ("localisatje") voldoet volgens hen aan alle gestelde eisen.
* Taalgebruik: De brief is geschreven in een beleefde, enigszins formele toon, hoewel er sprake is van enkele grammaticale eigenaardigheden (zoals "doen ik" in plaats van "doe ik" en het gebruik van het verkleinwoord "localisatje"). Dit document stamt uit november 1942, tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de voedselvoorziening en distributie strikt gereguleerd door de overheid (de crisisorganisatie).

Het feit dat er een "commissie van verdeeling van visch" aan te pas komt, duidt op de schaarste en de noodzaak voor officiële vergunningen om handel te mogen drijven of voedsel te bewerken. Mosselen waren in die tijd een belangrijke voedselbron omdat ander vlees en vis vaak op de bon waren of schaars. De ambtelijke krabbels in de marge tonen aan dat de aanvraag serieus werd getoetst aan eerdere dossiers en modellen uit 1941. De opmerking "geen bezwaar" suggereert dat de ambtelijke molen deze keer wellicht gunstig gezind was.