Handgeschreven ambtelijk schrijven of rapportfragment. Vermeld in de tekst als 2 oktober 1941 ("2/10 '41"). huizen) bedienen, 2 toe- (3
wijzingen zullen ontvangen,
bestaande uit 50 pond zgn.
volksvisch en 50 pond fijnere
vischsoorten.
De contrôle-maatregelen
welke voor de andere verdeel-
visch (zoetwatervisch) op de dagmarkten zijn
getroffen, zullen vanaf
heden eveneens gelden voor
de zeevisch.
Ten slotte stellen wij
u voor om het afslag-
percentage voor de zeevisch
eveneens te stellen op 2 %
Voor de zoetwatervisch en de
aal werd ik hiertoe bij brief
van den B.M. d.d. 2/10 '41 No 92/'41.
reeds gemachtigd, terwijl voor
de te verdeelen garnalen sedert
eenige weken eveneens 2%
afslaggeld wordt geheven.
Aangezien de winstmarges
voor zeevisch voor de grossiers Deze pagina betreft de administratieve afhandeling van de visvoorziening. De schrijver rapporteert over de toewijzing van visquota (50 pond volksvis en 50 pond fijnere vis) aan bepaalde instanties of winkels. Er is sprake van een harmonisatie van het beleid: de controlemaatregelen die al schenen te gelden voor zoetwatervis, worden nu ook van kracht voor zeevis.

Een kernpunt in het document is de voorgestelde gelijkschakeling van het afslagpercentage (een vorm van commissie of belasting bij de veiling). Voor zeevis wordt voorgesteld dit op 2% te stellen, gelijk aan de tarieven die reeds gelden voor zoetwatervis, aal en garnalen. De verwijzing naar "den B.M." (de Burgemeester) en een specifiek briefnummer duidt op een officiële hiërarchische correspondentie binnen het gemeentelijk of provinciaal apparaat. Het document dateert van oktober 1941, ruim een jaar na het begin van de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was de voedselvoorziening onderworpen aan strikte distributieregels en prijsbeheersing om schaarste op te vangen en de zwarte markt tegen te gaan.

De term "volksvisch" verwijst naar goedkopere vissoorten die voor het bredere publiek beschikbaar werden gesteld via het distributiestelsel. Het feit dat er strikte controlemaatregelen op dagmarkten nodig waren, onderstreept de schaarste en de pogingen van de overheid (onder toezicht van de bezetter en het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening) om grip te houden op de handel. De coördinatie tussen verschillende vissoorten (zee-, zoetwater-, aal- en garnalen) toont de bureaucratische inspanning om de gehele sector te uniformeren.