Handgeschreven concept of besluitvormend memorandum. voor deze verdeling is in overleg
met ons vastgesteld. Men is
er daarbij, in verband met den
korten tijd van voorbereiding, van
uitgegaan, dat voorloopig een
niet officieele verdeelingslijst
zal worden samengesteld, welke
zal gelden zoolang de definitieve
lijst niet gereed is. De voor-
loopige verdeling geldt aldus, dat

1°. den gehelen straathandel,
benevens ~~elf~~ 37 kleine winkeliers
per beurt een toewijzing van 50 pond visch
~~visch ontvangen; dat deze~~
deze toewijzing zal bestaan uit
de zgn. volksvischsoorten als schol,
schar, wijting e.d.

1. de 32 grootere winkeliers
   zullen, i.v.m. hun hooge
   bedrijfslasten, 1 1/2 toewijzing
   zullen ontvangen, bestaande uit
   50 pond zgn. volksvisch en
   25 pond fijnere vischsoorten
   als tong, tarbot, griet e.d.,
   terwijl

3° de 5 allergrootste kleinhandelaren
die tevens instellingen (zieken- Het document is een ambtelijk of organisatorisch ontwerp voor een visdistributiesysteem. De tekst is met zorg opgesteld, maar vertoont sporen van revisie (zoals de wijziging van "elf" naar "37" winkeliers). Er wordt een duidelijk onderscheid gemaakt tussen drie klassen handelaren:
1. Straathandel en kleine winkeliers: Ontvangen een basiseenheid van 50 pond "volksvisch" (goedkopere soorten).
2. Grotere winkeliers: Ontvangen anderhalve toewijzing (75 pond totaal), waarvan een deel bestaat uit "fijnere" vissoorten (duurdere soorten zoals tong en tarbot). Dit wordt gerechtvaardigd door hun hogere bedrijfslasten.
3. Grootste kleinhandelaren: Deze groep wordt aan het einde van het fragment geïntroduceerd, waarbij specifiek wordt vermeld dat zij ook instellingen (zoals ziekenhuizen) bevoorraden.

De tekst hanteert de spelling-Marchant (gebruik van de 'ch' in visch), wat gebruikelijk was tot 1947. Dit document stamt zeer waarschijnlijk uit de periode van de Tweede Wereldoorlog in Nederland. Tijdens de bezetting was er sprake van strikte distributie van levensmiddelen. "Volksvisch" was een officiële term voor de goedkopere vissoorten die voor het grote publiek beschikbaar werden gesteld via distributiebonnen, terwijl de "fijnere" soorten vaak buiten de algemene distributie vielen of tegen hogere prijzen aan specifieke zaken werden toegewezen. De haast waarmee de lijst is opgesteld ("korten tijd van voorbereiding") en het feit dat het een "niet officieele" lijst betreft, wijst op de improvisatie die vaak nodig was binnen de lokale distributiekantoren of de Crisis-Visscherij-Organisatie.