Getypt ambtelijk voorstel of memorandum met handgeschreven kanttekeningen en een ingeplakt tekstfragment (strip). [In de linkermarge bij de derde alinea staat een accolade met het cijfer '1']

Indertijd is door Wethouder van Meurs inzake de Pecunia-kwes-
tie beslist, dat de Gemeente eerst dàn harerzijds maatregelen ten
aanzien van de wanbetalers zou nemen, als de beide partijen daar-
in samen tot overeenstemming waren gekomen en met een regeling
kwamen.

Dat is niet geschied.

Op het oogenblik is er op de markt geen sprake van wan-beta-
ling. Dat brengen de tijdsomstandigheden mee.

Door den heer Dijkstra van de grossiers wordt er op aangedron-
gen nu, nu er geen verzet is, een regeling inzake de wanbetaling,
met sancties van de Gemeente in te voeren, daar de betreffende men-
schen er dan aan gewend zijn als later andere tijden aanbreken.

De heer Dijkstra dacht zich dat als volgt. De grossiers maken
van het koopbedrag een rekening in duplo, waarvan de een aan den
kooper wordt gegeven, de andere aan de Middenstandsbank, welk laatst
instituut, dat thans reeds de financieele betaling voor de stapel-
groente in handen heeft gehad, en ook weer [handgeschreven boven 'weer':] een krijgt, voor de inning
zorgt.

Een speciale commissie, waarvan de Directeur van het Marktwe-
zen voorzitter is en de Secretaris van het Marktwezen tevens als
secretaris fungeert, beoordeelt het verzoek van de Middenstands-
bank en van den grossier om een kooper als wanbetaler te beschou-
wen. Dit geschiedt natuurlijk niet als de kooper eens een enkele
maal niet aan zijn verplichtingen kan voldoen. Indien de commissie
[Linkermarge: verhoor?] een zaak als wanbetaling beschouwt, wordt een verzoek tot den Wet-
[Linkermarge: Burg.] houder voor de Levensmiddelen gericht om tegen dien wanbetaler een
sanctie toe te passen, daarin bestaande dat de delinquent voor
een bepaalden tijd van de markt verwijderd kan worden. Bij veelvul-
dige herhaling zelfs voorgoed. De Wethouder voor de Levensmiddelen
hoort den delinquent en als hij van oordeel is dat hier van wanbe-
taling kan worden gesproken, stelt hij den Burgemeester voor te be-
sluiten den delinquent voor een bepaalden tijd den toegang tot de
markt te ontzeggen.

[Ingeplakt tekstfragment:]
Daartoe zou in Art. 35 na de 2de alinea de volgende alinea
moeten worden ingelascht:
"Indien de Commissie inzake wanbetaling den Wethouder voor
de Levensmiddelen voorstelt een bepaalden kooper op de markt,
die zijn verplichtingen om te betalen niet nakomt, als wanbe-
taler te verklaren, kan bedoelde, nadat hij den kooper gehoord
heeft, den Burgemeester voorstellen den kooper op grond van
wanbetaling voor een bepaalden of onbepaalden tijd het recht
van toegang tot de markt te ontnemen. De Burgemeester is be-
voegd daartoe te besluiten."

N.B. In bedoelde commissie zouden zitting moeten hebben de Direc-
teur van het Marktwezen als Voorzitter, (de Inspecteur van de
[Linkermarge: 4 pers!] Centrale Markt) een grossier en een kleinhandelaar als leden, ter-
wijl als Secretaris zou kunnen fungeeren de Secretaris van den
Dienst van het Marktwezen. Het document betreft een voorstel tot reglementering van wanbetaling op een gemeentelijke markt (vermoedelijk de Centrale Markthallen in Amsterdam, gelet op de terminologie en de genoemde 'stapelgroente'). De kern van het voorstel is preventief: men wil een sanctiesysteem invoeren op een moment dat er weinig wanbetaling is, zodat de marktkooplieden eraan gewend zijn wanneer de economische omstandigheden verslechteren.

De procedure is bureaucratisch gelaagd:
1. Facturatie: Via de Middenstandsbank in duplo.
2. Toezicht: Een speciale commissie (Directeur Marktwezen, Inspecteur, grossier, kleinhandelaar) beoordeelt of iemand structureel wanbetaler is.
3. Sanctie: De Wethouder voor de Levensmiddelen hoort de betrokkene en adviseert de Burgemeester, die uiteindelijk de bevoegdheid krijgt om de toegang tot de markt te ontzeggen. De tekst verwijst naar de "Pecunia-kwestie", een specifieke financiële kwestie die waarschijnlijk binnen de betreffende gemeente bekend was. De vermelding van "de tijdsomstandigheden" in combinatie met de spelling en de structuur van het marktbestuur (Wethouder voor de Levensmiddelen) suggereert een datering rond de oorlogsjaren of de vroege wederopbouwperiode, waarin de distributie en betaling van levensmiddelen strikt door de overheid gereguleerd waren. De handgeschreven kanttekeningen ("verhoor?", "Burg.", "4 pers!") duiden op een ambtelijke revisie van het conceptbesluit alvorens het definitief in de marktverordening (Art. 35) werd opgenomen. Dijkstra dacht (De heer) N.B. In Marktwezen