Doorslag van een officiële brief (mogelijk van een gemeentelijke instantie of sociale dienst). 18 januari 1943. De Directeur (mogelijk van de Sociale Verzekeringsbank of een vergelijkbare instantie, aangeduid met 'SV'). Den Heer M. Swart, Vrolikstraat 114', Amsterdam-Zuid wijk 20. [Links boven, handgeschreven:]
Verzonden 18/1

[Rechts boven, getypt:]
SV

[Rechts midden, getypt:]
den Heer M. Swart
Vrolikstraat 114'
Amsterdam-Zuid wijk 20

[Links midden, getypt:]
30/1/2 M.

[Rechts midden, getypt:]
18 Januari 1943.

[Body tekst, getypt:]
Naar aanleiding van Uw brief d.d. 8 Januari 1943 deel ik U mede, dat aan het daarin vervatte verzoek niet kan worden voldaan.

[Rechts onder, getypt:]
De Directeur, Deze korte, zakelijke brief is een formele afwijzing van een verzoek dat de heer M. Swart op 8 januari 1943 schriftelijk had ingediend. De inhoud van het verzoek wordt niet gespecificeerd, wat typisch is voor een bureaucratische doorslag uit die tijd; de details zouden in het dossier van de aanvrager zitten.

De afkorting 'SV' in de rechterbovenhoek wijst waarschijnlijk op een afdeling voor Sociale Voorzieningen of Sociale Verzekering. Opmerkelijk is dat de brief de Vrolikstraat in "Amsterdam-Zuid" plaatst, terwijl deze straat feitelijk in Amsterdam-Oost ligt. Dit kan wijzen op een administratieve indeling van de instantie destijds ("wijk 20"). De brief dateert van januari 1943, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Vrolikstraat was een straat in de Oosterparkbuurt waar destijds veel Joodse Amsterdammers woonden. De achternaam Swart komt veel voor onder de Joodse bevolking van Amsterdam.

In deze periode werden Joodse burgers geconfronteerd met een stortvloed aan beperkende maatregelen en uitsluiting van sociale voorzieningen. Het is zeer aannemelijk dat het verzoek van de heer Swart hiermee te maken had (bijvoorbeeld een aanvraag voor een uitkering, een vrijstelling of een protest tegen een onrechtvaardigheid), en dat de bureaucratische, kille afwijzing ("niet aan kan worden voldaan") een direct gevolg was van het anti-Joodse beleid van de bezetter en de meewerkende instanties.

Archiefonderzoek (bijvoorbeeld op Joods Monument) bevestigt vaak dat bewoners van dergelijke adressen in deze jaren zijn gedeporteerd en vermoord. De zakelijke toon van deze brief vormt een schril contrast met de menselijke tragedie die zich achter dit adres afspeelde. M. Swart