Getypte brief met handgeschreven kanttekeningen. 14 mei 1943. De Directeur (organisatie onbekend, mogelijk gerelateerd aan het archiefkenmerk 98/3/1 M.). Den Chef van het Gemeentelijk Bureau voor Inkwartiering, Van Miereveldstraat 9, Amsterdam-West. [Linksboven, gestempeld/getypt:]
98/3/1 M.

[Rechtsboven, handgeschreven:]
Hmuller [?]

[Rechtsboven, getypt:]
M/SV

14 Mei 1943.

den Chef van het Gemeentelijk
Bureau voor Inkwartiering,

Van Miereveldstraat 9,

Amsterdam-West. wijk 24

Naar aanleiding van een verzoek van een
Uwer ambtenaren, om toezending van het geteekende
inkwartieringsbiljet (rose) no. 01010 over de
maand April 1943 voor 4 kamers samen ten grootte
van 143 M2 die krachtens verordening no. 50/1940
op 9 April 1943 door de Duitsche Weermacht in ge-
bruik zouden zijn genomen, heb ik de eer U te be-
richten, dat bovenbedoeld biljet niet door mijn
dienst werd ontvangen en dat de kamers zooals mij
nader is gebleken, ook niet door het betreffende
militaire onderdeel in gebruik zijn genomen.
In plaats van de kamers werd door de
Duitsche Weermacht, op grond van de verordening
no. 144/1940 een stuk grond gevorderd waarop thans
een loods in aanbouw is.
Voor dit terrein heb ik de benoodigde
formulieren ter verkrijging van schadeloosstelling
echter nog niet ontvangen.
Beleefd verzoek ik U naar een en ander een
onderzoek te willen instellen.

De Directeur,

[Handgeschreven aantekeningen onderaan in blauw:]
aan Hr Heinemeijer [?]
totaal 25311. [onleesbaar]
van grootte van tussen en 360 m2
— Deze brief illustreert de administratieve afhandeling van vorderingen door de Duitse bezetter tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kern van het schrijven is een correctie op een administratieve fout: er was een inkwartieringsbiljet uitgegeven voor het gebruik van vier kamers (143 m2), maar in werkelijkheid had de Wehrmacht geen kamers bezet, maar een stuk grond gevorderd voor de bouw van een loods.

De directeur verzoekt om een onderzoek en de juiste formulieren, omdat de schadeloosstelling (vergoeding voor het gebruik van het eigendom) voor het stuk grond nog niet geregeld is. De brief is formeel en beleefd van toon ("heb ik de eer U te berichten", "Beleefd verzoek ik U"), wat typerend was voor de correspondentie tussen instanties en de bureaucratie rondom inkwartiering.

De handgeschreven notities onderaan lijken een interne instructie of verwerking te zijn, waarbij een specifieke ambtenaar (Hr. Heinemeijer?) wordt aangewezen en er een oppervlakte van "360 m2" wordt genoemd, wat mogelijk de werkelijke grootte van het gevorderde terrein betreft. Tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945) had de Wehrmacht de bevoegdheid om op grote schaal gebouwen en terreinen te vorderen voor militair gebruik. Dit werd geregeld via het Gemeentelijk Bureau voor Inkwartiering, dat als intermediair fungeerde.

De genoemde verordeningen (50/1940 en 144/1940) vormden de juridische basis voor deze vorderingen. Verordening 50/1940 had specifiek betrekking op het beschikbaar stellen van logies en bedrijfsruimten. Hoewel de bezetter eigendommen opeiste, stond daar in theorie een financiële vergoeding tegenover, de zogenaamde schadeloosstelling. Dit document laat zien dat eigenaren en directeuren nauwgezet to zagen op de administratieve afhandeling hiervan om de rechtmatige vergoedingen veilig te stellen in een tijd van schaarste en economische druk.