Officiële circulaire (instructieblad voor de voedselvoorziening). 13 augustus 1943. circ.no. 73/'43 dd. 13 aug.'43. -3-
V_RDELING VAN DEN AANVOER

[Tabel]
Binnenland
Export Industrie Versch
Komkommers en Koolrabi 70% - 30%
Kropsla 60% - 40%
Tomaten 60% 10% 30%
Bloemkool, peen zonder lof II, 60% - 30%
meloenen, peren, roode- en witte
kool, stamboonen z.draad, druiven
(Alicante) 50% - 50%
Augurken I, II, II, IV,
I en II stippel,
III en IV stippel 50% 50% -

   De exportpercentages moeten worden genomen van de goedgekeurde op de exportlijst voorkomende producten. De bevoorrading voor de keukens kan eerst uit het voor het binnenland bestemde gedeelte plaats vinden.
   Wanneer een voor het binnenland bestemd gedeelte niet door het binnenland wordt afgenomen of den exportprijs niet opbrengt, dan dient ook dit deel voor export te worden verladen.

Kwaliteitseischen.
Producten, die door de aanvoerders onvoldoende zijn verzorgd en daardoor niet aan de gestelde kwaliteitseischen voldoen, mogen niet als "afwijkend" worden geveild, maar moeten op kosten van den aanvoerder in orde worden gemaakt.
Bospeen.
Voor bospeen komt alleen nog maar in aanmerking de "Amsterdamsche bak" en "Nantes". Elke bos dient tenminste 25 stuks en 0.6 kg. afgebroken peen te bevatten. Peentjes waarvan de doorsnede, aan den bovenkant gemeten, minder dan 1 cm. bedraagt, mogen niet voorkomen. Ongewasschen bospeen dient als afwijkend te worden geveild.
Peen zonder lof.
In sorteering I (beneden 50 gram per stuk) mogen exemplaren, waarvan de doorsnede, aan den bovenkant gemeten, minder dan 1 cm. bedraagt, niet voorkomen. Voor peen zonder lof II is de sorteering per stuk 50 gram en hooger. Deze sorteering dient ongewasschen te worden aangevoerd.
Augurken.
De voor het binnenland bestemde augurken dienen ter beschikking van de verwerkende industrie te worden gesteld en mogen derhalve niet aan den handel worden afgegeven.
U gelieve deze aan te melden bij den Heer v.d.Vijver te Rijnsburg. De sorteering V is hiervan uitgezonderd en dient voor 100% voor versche binnenlandsche consumptie te worden geleverd.
Zaaiuien.
Het oogsten en veilen van gezaaide pootuien, mits rijp, is toegestaan. Dat van andere zaaiuien blijft tot nader order verboden.
Breekpeen.
Het rooien en veilen van breekpeen is voor de provincie Zeeland en voor de Zuid-Hollandsche Eilanden tot nader order verboden.
Koolrabi.
Koolrabi beneden 7 cm.Ø mag niet meer ter veiling worden aangevoerd.
Stekkomkommers.
Groene stekkomkommers, die een prijs van f. 3.-- per 100 kg. niet opbrengen komen ter beschikking van de conservenindustrie.
Opgave hiervan dient te worden gedaan aan den Heer v.d. Vijver te Rijnsburg.
Gele en witte stekkomkommers moeten tegen elken prijs voor het binnenland worden geveild.
Export van tomaten
De voor export bestemde tomaten moeten voor 60% verpakt worden in
z.o.z.
[Rechtsonder handgeschreven:] 105 Het document is een dwingende richtlijn voor de verdeling van de Nederlandse landbouwoogst tijdens de Tweede Wereldoorlog. Uit de tabel blijkt dat een zeer groot gedeelte (50% tot 70%) van de primaire voedselproducten was gereserveerd voor "Export". De tekst bevat zeer gedetailleerde technische specificaties waaraan producten moeten voldoen (gewicht, diameter in cm, aantal per bos) om geaccepteerd te worden voor de veiling.

Opvallend is de bureaucratische controle:
* Producten die niet aan de kwaliteitseisen voldoen, mogen niet zomaar als "afwijkend" verkocht worden, maar moeten op kosten van de teler worden hersteld.
* Er zijn specifieke verboden voor regio's (Zeeland, Zuid-Hollandse eilanden).
* Er wordt verwezen naar een centrale coördinator (de heer V.d. Vijver in Rijnsburg) voor de registratie van industriële voorraden.
* Er is een prijsdrempel voor stekkomkommers: brengen ze minder op dan 3 gulden per 100 kg, dan vervallen ze aan de conservenindustrie. Dit document stamt uit augustus 1943, een periode waarin de Duitse bezetter de Nederlandse landbouwproductie nagenoeg volledig controleerde om de eigen oorlogseconomie en de Duitse bevolking te voeden. "Export" betekende in deze context nagenoeg altijd transport naar Duitsland.

Terwijl de Nederlandse bevolking te maken had met toenemende tekorten en een streng distributiesysteem met bonnen, werd de aanvoer aan de bron (de veilingen) strikt gereguleerd om de Duitse quota te halen. Rijnsburg was destijds een cruciaal knooppunt in de Nederlandse groentehandel. De minutieuze kwaliteitseisen dienden er waarschijnlijk toe om enkel de beste producten te vorderen voor de export, terwijl het kwalitatief mindere product voor de binnenlandse markt of de verwerkende industrie bleef.