Ambtsbrief / Bestuursbrief (doorslag van een verzonden brief). 26 mei 1944. J.L. Strak, Wethouder voor de Levensmiddelen (Amsterdam). [Stempel linksboven:]
Nº 464/67/3 M. 1944 27/5

[Handgeschreven rechtsboven:]
Markten [?]
u. i. D. i.
2

[Getypt:]
342 144
visch

26 Mei 1944.

In antwoord op Uw schrijven van 8 April j.l. deel ik U mede, dat U zich, om te komen tot een regeling in zake een regelmatige ver-deeling van een gedeelte van de door de Durgerdamsche visschers ge-vangen visch, onder de bevolking van Durgerdam, dient te wenden tot het Bedrijfschap voor Visscherijproducten te 's-Gravenhage.
VM

De Wethouder voor de Levensmiddelen,
Wasch- en schoonmaak-, bad- en zwem-
inrichtingen,

(get.) J. L. Strak Het document is een zakelijke correspondentie uit de late oorlogsjaren. De kern van de brief is een bureaucratische verwijzing: de wethouder reageert op een verzoek (waarschijnlijk van een plaatselijk comité of een afgevaardigde uit Durgerdam) om een deel van de lokale visvangst direct aan de eigen inwoners toe te wijzen.

De wethouder wijst de verantwoordelijkheid van de hand en stelt dat men zich moet wenden tot het 'Bedrijfschap voor Visscherijproducten' in Den Haag. Dit typeert de gecentraliseerde en streng gereguleerde distributie-economie tijdens de bezetting, waarbij lokale overheden vaak weinig eigen zeggenschap hadden over de voedselvoorziening. Dit document stamt uit mei 1944, een periode van extreme schaarste in het bezette Nederland, vlak voor de geallieerde invasie in Normandië. Durgerdam, een vissersdorp aan de toenmalige Zuiderzee (nu IJsselmeer), viel onder de gemeente Amsterdam.

De ondertekenaar, J.L. Strak (Johannes Leonardus Strak), was een NSB-wethouder in Amsterdam. Hij beheerde een opvallend diverse portefeuille: niet alleen Levensmiddelen (cruciaal tijdens de hongerwinter die zou volgen), maar ook de publieke was- en badinrichtingen.

Het Bedrijfschap voor Visscherijproducten was een zogenaamd publiekrechtelijk bedrijfslichaam dat door de bezetter was ingesteld om de gehele sector te controleren en de opbrengsten te kanaliseren volgens de behoeften van de distributie (en vaak de Duitse oorlogsbehoeften). Dat de bevolking van Durgerdam een eigen regeling wilde, duidt op een poging om de gecentraliseerde voedselafvoer te omzeilen ten behoeve van de eigen lokale gemeenschap.