Handgeschreven verslag of brief betreffende een handelsgeschil/controle. Op Dinsdag 4 Juli j.l. is door de fa. Wijrehenk (Imesa) aangevoerd een partij tongen, waarbij werd opgegeven een gewicht van 200 K.G., zijnde 4 manden elk inhoudende 50 K.G.

Bij weging bleek dat in de manden geen overwicht aanwezig ~~is aanwezig~~ was, terwijl de inzender er zorg voor had behooren te dragen, dat 3% overwicht in de manden had moeten zitten. De kleinhandel heeft in dit geval 3% te weinig ontvangen.

De visch ~~had~~ welke om 1.30 uur was aangevoerd kon om 2 uur worden verdeeld, waardoor het mogelijk was den kleinhandel tenminste het juiste gewicht, dus per kleinhandelaar 25 K.G. tong toe wijzen.

Anders ware het geweest, indien de partij iets later was gekomen en deze tot den volgenden dag had moeten overstaan. Dit ~~is~~ ~~v~~ vindt geregeld plaats.

Het gevolg zou dan zijn geweest dat de volgende dag zeker ± 1 Kg per mand was ingedroogd en dat elk te kort zou zijn ontstaan.

In dit geval was het bovendien nog mogelijk de visch onder toezicht van het personeel van Wijrehenk (Imesa) te wegen.

Het is echter meerdere malen gebeurd dat dit laatste niet mogelijk was ~~is tot~~ en bij gebleken gewichtsverschil door de leider * Handschrift: Een vlot, zakelijk cursief handschrift. Enkele doorhalingen wijzen op een concepttekst of een direct verslag dat ter plekke is bijgesteld.
* Taalgebruik: Verouderde spelling ("visch", "den volgenden dag", "behooren") en vakjargon ("overstaan", "ingedroogd", "inzender").
* Kern van de zaak: Er is een conflict over de leveringsvoorwaarden. In de vishandel was het gebruikelijk (en blijkbaar verplicht) om 3% extra gewicht te leveren bovenop het netto gewicht. Dit "overwicht" diende als marge voor het natuurlijke gewichtsverlies door indroging (vochtverlies) tijdens transport en opslag.
* Specifieke details: De fa. Wijrehenk leverde precies 50 kg per mand, wat effectief betekende dat de kleinhandelaar na verloop van tijd te weinig gewicht overhield. Omdat de vis in dit specifieke geval direct na aankomst (binnen 30 minuten) werd verdeeld, kon het netto gewicht nog net gehaald worden, maar de schrijver benadrukt dat dit bij vertraging tot tekorten had geleid. Dit document is hoogstwaarschijnlijk afkomstig uit het archief van een visafslag of een gemeentelijke marktinstantie (bijvoorbeeld IJmuiden, gezien de naam "Imesa", die geassocieerd wordt met de vishandel aldaar). Het dient als bewijsvoering of interne rapportage over de handelwijze van een specifieke firma. De tekst illustreert de strenge controles op gewichten en de fysieke eigenschappen van het product (bederfelijkheid en indroging) die de logistiek van de vishandel bepaalden. De genoemde 3% regel was een standaard commerciële bescherming voor de kopende partij (de kleinhandel).