Getypte brief (doorslag of kopie).
Origineel
Getypte brief (doorslag of kopie). 18 februari [191]9. De Directeur (waarschijnlijk van een gemeentelijke dienst, zoals de Centrale Keuken of de Gemeentelijke Verzorgingsdienst). Den Heer Wethouder voor de Levensmiddelen te Amsterdam. 1 18 Februari 9
66/3/5 den Heer Wethouder voor de
Amsterdam. Levensmiddelen
Ik stel U mitsdien voor daartoe door Burgemeester
en Wethouders te doen besluiten en den heer Gemeente-advo-
caat daarvan mededeeling te doen, zoodat verdere rechtsmaat-
regelen, die ongetwyfeld geen betaling zouden opleveren,
achterwege kunnen blyven.
De Directeur, Dit document is een kort fragment, waarschijnlijk de afsluiting van een ambtelijk advies aan de Wethouder voor de Levensmiddelen in Amsterdam. De kern van het bericht is een advies om juridische stappen te staken. De "Directeur" stelt voor dat het college van Burgemeester en Wethouders (B&W) besluit om de Gemeenteadvocaat te instrueren geen verdere rechtsmaatregelen te nemen. De reden hiervoor is pragmatisch: men verwacht dat verdere procedures "geen betaling zouden opleveren", wat duidt op een oninbare vordering, mogelijk wegens insolventie van de tegenpartij.
Het taalgebruik is formeel en juridisch-ambtelijk ("mitsdien", "mededeeling", "achterwege kunnen blyven"). De spelling met een 'y' in "ongetwyfeld" en "blyven" was in die periode niet ongebruikelijk in getypte correspondentie, vaak als alternatief voor de 'ij'. De functie van "Wethouder voor de Levensmiddelen" was in Amsterdam van cruciaal belang tijdens en direct na de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). Hoewel Nederland neutraal was, heersten er grote voedseltekorten en was er een uitgebreid systeem van distributie en centrale keukens opgezet om de bevolking van voedsel te voorzien.
Gezien de datum (februari 1919) bevindt Amsterdam zich in de turbulente periode vlak na de oorlog. De gemeente hanteerde strikte administratie voor de verstrekte levensmiddelen. In deze context kan de brief gaan over het kwijtschelden van schulden van burgers of bedrijven die hun rekeningen voor voedselvoorziening niet konden betalen. Het staken van rechtsmaatregelen was een manier om onnodige proceskosten voor de stad te vermijden wanneer er bij de schuldenaar toch 'niets te halen' viel. Centrale Keuken