Officieel afschrift van een besluit van de Burgemeester van Amsterdam. (Linksboven handgeschreven in blauw:) No 39/65/144
(Middenboven handgeschreven in blauw:) 4/6
(Rechtsboven handgeschreven in potlood:) MW
(Rechtsboven handgeschreven paraaf, doorgehaald met rode streep:) H. Muller [?]

Afschrift 2
No. L. M. 194

[Afbeelding: Gemeentewapen van Amsterdam]

DE BURGEMEESTER VAN AMSTERDAM,

Heeft goedgevonden de aan Boas Doutsch, geboren 9 Juni 1884, wonende Weesperstraat 44 hs, bij beschikking dd. 15 Mei 1940, no. 5/125 L.M. verleende vergunning tot het innemen van een vaste standplaats, ten verkoop van haring, gerookte- en gestoomde visch, op den openbaren weg, de Nieuwe Keizersgracht, op den zuid-oostelijken vleugel van de brug vóór de Weesperstraat, bij deze, gerekend te zijn ingegaan 13 Januari 1942, in te trekken.

GM

Amsterdam, (blauwe stempel:) 19 JUNI 1942.
De Burgemeester voornoemd,
(stempel:) (get.) Voûte
De Gemeentesecretaris,
(stempel:) (get.) J. F. FRANKEN Dit document is een administratief besluit dat de intrekking van een marktvergunning formaliseert.
* De ondernemer: De vergunninghouder is Boas Doutsch. Zijn adres, Weesperstraat 44 (huis), bevond zich in het hart van de toenmalige Jodenbuurt in Amsterdam.
* De standplaats: Het betreft een viskraam (haring, gerookte en gestoomde vis) op een strategische plek: de brug over de Nieuwe Keizersgracht bij de Weesperstraat.
* De datering: Hoewel het document op 19 juni 1942 is opgesteld, wordt de intrekking met terugwerkende kracht ("gerekend te zijn ingegaan") op 13 januari 1942 gezet.
* Autoriteiten: Het besluit is ondertekend (per stempel) door Edward Voûte, de pro-Duitse burgemeester die tijdens de bezetting door de Duitsers was aangesteld, en gemeentesecretaris Franken. Dit document moet worden gelezen in de context van de Jodenvervolging in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog.
1. Economische uitsluiting: Vanaf begin 1942 intensiveerde de bezetter de maatregelen om Joden volledig uit het economische leven te bannen. Het intrekken van standplaatsvergunningen was een standaardprocedure om Joodse ondernemers hun bron van inkomsten te ontnemen.
2. Bureaucratie van de Holocaust: Het document toont de kille, bureaucratische wijze waarop de onteigening plaatsvond. De "terugwerkende kracht" duidt op het administratief rechtzetten van een situatie die in de praktijk al eerder was afgedwongen.
3. Het lot van Boas Doutsch: Uit historische bronnen (zoals het Joods Monument) blijkt dat Boas Doutsch inderdaad Joods was. Dit document markeert zijn uitsluiting uit de maatschappij, slechts enkele maanden voordat de grootschalige deportaties vanuit Amsterdam begonnen. Boas Doutsch werd op 21 september 1942 in Auschwitz vermoord. De visstandplaats die hij jarenlang bezat, was hem toen al formeel ontnomen.