4 november 1942 [Linksboven, handgeschreven handtekening/paraaf:]
G. H. Bonnier

[Hoofdtekst:]
4 November 1942.)

Aangezien bij de verhooren door Felthuis in sommige gevallen de contrôleur Marinus aanwezig was, gelastte ik nog een nader verhoor van L.Rooseman, Y.Goedhart en C.Bonnier door Felthuis en Marinus(zie rapport Felthuis d.d.4. November ).

L.Rooseman verklaarde, dat hij de garnalen reeds aan Y.Goedhart had verkocht vóórdat Stam aan hem gezegd had, dat deze partij in de verdeeling moest komen. Hij verwees derhalve naar den nieuwen eigenaar: Y.Goedhart.

C.Bonnier verklaarde zich niet te herinneren, dat hij door Felthuis en Marinus op de Vischmarkt op 8 September 1942 was gehoord en verder, dat hij op 3 September 1942 ook geen garnalen van Y.Goedhart had gekocht.

Tenslotte werd nog op 3 November 1942 gehoord Y.Goedhart. Deze verklaarde, dat hij de keurmeester Snoek had hooren zeggen, dat de garnalen niet in verdeeling zouden komen, zoodat hij even later geheel te goeder trouw de garnalen van L.Rooseman kocht. Van deze garnalen verkocht hij 120 kg. aan zijn zoon A.Goedhart en het restant door zijn knecht H.Minderhorst op zijn Goedhart's standplaats Lindengracht liet verkoopen. (volgens hem) [handgeschreven toevoeging]

H.Bonnier, noch C.Bonnier hebben iets van deze partij gehad en waren ook niet bij deze zaak betrokken.

Hij weet zich ~~overigens niet~~ wel [handgeschreven correctie] te herinneren destijds door Felthuis in tegenwoordigheid van Marinus te zijn gehoord, kan zich echter niet herinneren, dat hij verklaard zou hebben den avond tevoren door Rooseman over deze partij garnalen te zijn opgebeld, evenmin, dat hij toen verklaard zou hebben een gedeelte hiervan aan C.Bonnier ~~te~~ hebben verkocht. Het document legt een conflict bloot tussen handelaren en controleurs over de naleving van de distributiewetten tijdens de bezettingsjaren. De kern van de zaak is of een partij garnalen vrij verhandeld mocht worden of gereserveerd was voor de officiële rantsoenering ("de verdeeling").
* Verdedigingsstrategieën: De betrokkenen gebruiken verschillende excuses. Rooseman claimt dat de verkoop al rond was vóór de aanzegging; Goedhart beroept zich op informatie van een officiële keurmeester (Snoek) om zijn "goeder trouw" aan te tonen.
* Tegenstrijdigheden: Er is een duidelijke discrepantie tussen de eerdere rapportage van de opsporingsambtenaren (Felthuis en Marinus) en de latere verklaringen van de verdachten, met name door C. Bonnier die eerdere verhoren en aankopen ontkent.
* Correcties: De handgeschreven correctie aan het einde is cruciaal; het verandert "niet herinneren" in "wel herinneren" wat betreft de aanwezigheid bij het verhoor, maar houdt de ontkenning van de belastende feiten (het telefoontje en de doorverkoop) in stand. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de handel in levensmiddelen in Nederland strikt gereguleerd door de Crisis Controle Dienst (CCD) en andere controle-instanties. Om de schaarste te beheersen, moesten bijna alle producten via de officiële distributiekanalen lopen tegen vastgestelde prijzen. Handel buiten deze kanalen om werd beschouwd als zwarte handel en streng vervolgd. De locaties Lindengracht en Vischmarkt wijzen op de Amsterdamse handelscultuur, waar de spanning tussen de overlevingsdrang van handelaren en de repressieve regelgeving van de bezetter dagelijks voelbaar was.