Doorslag/afschrift van een getypte brief. 29 december 1942. Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC). (Opmerking: De tekst op de afbeelding is in spiegelbeeld weergegeven. Voor de transcriptie is de tekst mentaal gecorrigeerd naar de leesbare vorm. Wegens de vage afdruk zijn sommige woorden gereconstrueerd.)

[Stempel rechtsboven:]
voor eensluidend afschrift,
NEDERLANDSCHE VISSCHERIJCENTRALE,
[Handtekening: onleesbaar, mogelijk Veenkamp]

[Brieftekst:]

UTRECHT, -
29 December 1942.

Betreft: Vervoerontheffingen - Visvervoer.

In aansluiting op ons schrijven van dezen datum met betrekking tot de wijziging van de door U aan ons afgegeven volmacht...
...van onze brief, leverden wij op 2 Dec. jl. de aanstaande à f 300 per afgeleverd bewijs...

In de voor het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening...
die tot 23 dezer nog niet is beëindigd...

De weg waarop de visschers het visch naar de veiling [brengen]...
...niet overal even vlot gaat, als wij volstaan met te wijzen op de 40 of 50 km in een dag [die afgelegd moet worden]...
het vervoer van visch door middel van handkarren of fietsen [waarbij de visch] op dezen weg niet te verantwoorden is.

In verband hiermede moge wij U verzoeken...
ontheffing te verleenen...

Inmiddels wijzen wij er op dat...
ontwikkeling van de...

Tenslotte moge wij er op wijzen dat...
in overeenstemming met de door U [gestelde voorwaarden]... Dit document is een administratief bewijsstuk uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland. De Nederlandsche Visscherijcentrale (NVC) was een zogenaamde 'gemachtigde' organisatie, ingesteld om de visserijsector volledig te controleren en te reguleren ten behoeve van de voedselvoorziening (en de Duitse belangen).

De kern van de correspondentie betreft de bureaucratische hinderpalen rondom vervoerontheffingen. Door de oorlog was er een groot tekort aan brandstof en transportmiddelen. Vis moest echter snel van de aanvoerhavens naar de veilingen en distributiepunten. Uit de tekst blijkt dat vissers genoodzaakt waren hun vangst per handkar of fiets te vervoeren over afstanden van wel 40 tot 50 kilometer. De brief pleit waarschijnlijk voor ruimere ontheffingen of betere faciliteiten om dit proces te bespoedigen, aangezien het transport over dergelijke afstanden met menskracht "niet te verantwoorden" was voor de kwaliteit van de vis. In december 1942 was Nederland ruim twee jaar bezet. De schaarste nam hand over hand toe. Het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening hield strikt toezicht op elke calorie die werd geproduceerd. Omdat de Noordzee grotendeels verboden gebied was voor de visserij (vanwege mijnen en vrees voor vluchtpogingen naar Engeland), was de binnenvisserij en de beperkte kustvisserij van cruciaal belang.

Vervoerontheffingen waren in deze tijd essentieel; zonder het juiste 'Ausweis' of ontheffingsbewijs werden transportmiddelen en hun lading door de bezetter geconfisqueerd. Het document illustreert de dagelijkse strijd om de logistiek van de voedselketen draaiende te houden onder extreme beperkingen. Rijksbureau