Dienstmededeling / Circulaire 10 maart 1942 Bedrijfsorganisatie voor Vee en Vleesch, Technische Afdeling (gevestigd aan de Laan van Meerdervoort 82, 's-Gravenhage) Vleeschwarenbedrijven, koel- en vrieshuizen, openbare slachthuizen B E D R I J F S O R G A N I S A T I E voor V E E en V L E E S C H.
No. 2005, Techn. Afd. 's-Gravenhage, 10 Maart 1942.
IL/Cu/HS. Laan van Meerdervoort 82.
(14)
Betreft:
bandijzer.

AAN DE VLEESCHWARENBEDRIJVEN,
KOEL- EN VRIESHUIZEN,
OPENBARE SLACHTHUIZEN.

Van de zijde van het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd, Bureau Grondstoffen, bereikte ons het bericht, dat vele gebruikers van bandijzer na het verkrijgen van een bewijs van overdracht hun order rechtstreeks bij de Nederlandsche Kabelfabriek te Delft plaatsen, aangezien deze op het bewijs als producent staat aangegeven.
Aangezien het echter voor de Nederl. Kabelfabriek onmogelijk is deze meestal zeer kleine hoeveelheden speciaal af te walsen, wijzen wij U er op, dat deze partijen (kleiner dan 100 kg) uitsluitend via den handel dienen te worden betrokken.

                            BEDRIJFSORGANISATIE VOOR
                                VEE EN VLEESCH,

                            [Handtekening 1]  [Handtekening 2] *   **Doel van het document:** Het stroomlijnen van de distributie van bandijzer. Kleine bedrijven probeerden hun kleine partijen (onder de 100 kg) direct bij de fabriek (NKF in Delft) te bestellen, omdat die als producent op hun toewijzingsbewijzen stond. De fabriek kon echter niet rendabel zulke kleine hoeveelheden apart walsen.

• Instructie: Bedrijven die minder dan 100 kg bandijzer nodig hebben, moeten dit via de reguliere handel (tussenpersonen/groothandel) kopen in plaats van direct bij de producent.
• Taalgebruik: Het document hanteert de toen gebruikelijke spelling (vleesch, Nederlandsche, den handel). De toon is formeel en directief, typerend voor overheidscommunicatie in die periode.
• Organisatie: De "Bedrijfsorganisatie voor Vee en Vleesch" was een van de publiekrechtelijke bedrijfsorganisaties die tijdens de bezetting werden opgericht om de economie centraal aan te sturen. Dit document stamt uit het voorjaar van 1942, midden in de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. In deze periode was er sprake van een strikte distributie van bijna alle grondstoffen. Metalen zoals ijzer waren schaars en essentieel voor zowel de voedselvoorziening (verpakking van vleeswaren) als de oorlogsindustrie.

Het genoemde Rijksbureau voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd (RBVO) was verantwoordelijk voor de totale regie over de voedselketen. Het bureau Grondstoffen van de RBVO beheerde de toewijzing van nevenproducten zoals bandijzer. De Nederlandsche Kabelfabriek (NKF) in Delft was een grote producent die blijkbaar ook bandijzer produceerde.

Het document illustreert de bureaucratische complexiteit en de logistieke uitdagingen van de oorlogseconomie: zelfs voor kleine hoeveelheden basismateriaal was een officieel "bewijs van overdracht" (vergunning) nodig, en de schaarste dwong de overheid om de distributiekanalen tot in detail te reguleren om de efficiëntie van de weinige overgebleven fabrieken te waarborgen.