Getypt ambtelijk advies of beleidsstuk (doorslag of origineel op dun papier). - 2 -

van dat gezin moet optreden;
b. overschrijving op een niet inwonend kind uit het achterblijvend gezin, dat dan als kostwinner voor dat gezin zal optreden. Wat het eerste gedeelte van de eerst gestelde vraag betreft kan ~~het~~ ^er^ naar ons wil voorkomen geen bezwaar bestaan om de toewijzing op de weduwe over te schrijven, mits deze dan ook als ~~zodanig~~ ^kleinhandelaar^ in den vischhandel zelfstandig optreedt en ~~daartoe~~ krachtens haar arbeidsverleden daartoe ook in staat kan worden geacht te zijn. Deze maatregelschaadt niemand en brengt daar baat waar door het wegvallen van den kostwinner hulp noodig is.

Voor het tweede gedeelte van de eerst gestelde vraag kan het zelfde antwoord gelden. Evenwel treedt hier onmiddellijk een andere toestand in van het oogenblik af, dat het inwonend kind waarop de toewijzing is overgeschreven het gezin als inwonend lid verlaat. De toewijzing zal dan hetzij op een ander inwonend kind kunnen overgaan, indien dit aan de vereischte voldoet noodig om de overschrijving op zijn naam te kunnen krijgen dan wel op de weduwe, indien deze althans voldoet aan de voorwaarden zooals deze hierboven zijn aangegeven.

Er kan zich ook de omstandigheid voordoen, dat geen der leden van het gezin in aanmerking kan komen voor de toewijzing. Als dan dringt de vraag zich op, of de weduwe in de gelegenheid zou kunnen worden gesteld zich van vakkundige hulp van buiten af te mogen bedienen. Al hoewel deze vraag nog niet ter behandeling voor ligt mogen wij in verband met de beantwoording van de vraag hier boven onder b gesteld toch voorloopig reeds een kantteekening hier gemaakt worden.

Indien de weduwe een vischwinkel drijft en bij de zaak woont dan kan naar het schijnt wel gecontroleerd worden, dan de hulp van buiten af inderdaad dienstbaar is tot het onderhoud van het gezin. De toewijzing zal wel op haar naam moeten staan wil men niet in de korts mogelijken tijd voor de moeilijkheid komen te staan, dat de hulp toegerust met de toewijzing zich op de een of andere wijze van het gezin los maken. Was de echtgenoot straathandelaar dan schijnt het ons wel niet mogelijk bij den toestand, welke hier thans onder de oogen wordt gezien, haar toewijzing door een ander op een der markten te laten verkoopen. Iedere controle op het gebruik van hare toewijzing te harer gunste ontbreekt, terwijl op de visch- en * Administratieve procedure: De tekst beschrijft de criteria voor het overdragen van een "toewijzing" (waarschijnlijk een handelsvergunning of rantsoen-toewijzing) binnen een gezin. Er is een duidelijke hiërarchie: eerst inwonende kinderen, dan eventueel de weduwe, mits zij bekwaam is.
* Sociale aspecten: Er wordt nadrukkelijk gekeken naar het behoud van het inkomen voor het "achterblijvend gezin". De toewijzing is bedoeld als sociaal vangnet om te voorkomen dat een gezin na het overlijden van de kostwinner zonder middelen komt te zitten.
* Controle en Handhaving: De auteur maakt een scherp onderscheid tussen een fysieke winkel en de straathandel. Bij een winkel is controle op het rechtmatig gebruik van de vergunning mogelijk, bij de straathandel acht men het risico op misbruik (verkoop of gebruik door derden zonder dat het de weduwe ten goede komt) te groot.
* Correcties: De handgeschreven correctie van "zodanig" naar "kleinhandelaar" duidt op een behoefte aan juridische of vaktechnische precisie in de tekst. Dit document stamt waarschijnlijk uit de periode van de distributie of de vroege naoorlogse jaren in Nederland (circa 1940-1948). In die tijd was de handel in schaarse goederen, waaronder vis, strikt gereguleerd via een systeem van toewijzingen en vergunningen. Het document lijkt een intern advies van een overheidsinstantie of een productschap (zoals het Bedrijfschap voor de Vis). De discussie weerspiegelt de spanning tussen strikte marktordening en de zorgplicht voor nabestaanden in een tijd waarin economische zelfstandigheid voor weduwen niet vanzelfsprekend was en sterk afhankelijk was van vakkennis en "arbeidsverleden".