Handgeschreven technisch memorandum of studienotitie. Warmte transmissie door wanden

$Q = h \times \Delta t \times O \times L$

$h = \frac{k}{\delta}$ $k = \text{transmissie coëfficiënt}$
$\text{v/h materiaal}$
$\delta = \text{dikte wand (in m')}$
$\Delta t = \text{temperatuur verschil}$
$O = \text{oppervlakte wand (m}^2\text{)}$
$L = \text{aantal uren}$

Voor samengestelde wanden is
$h = \frac{1}{\frac{\delta_1}{k_1} + \frac{\delta_2}{k_2} + \frac{\delta_3}{k_3} \dots} = \frac{1}{\sum \frac{\delta}{k}}$ Het document bevat de fundamentele berekeningen voor warmteverlies door constructies:
1. De hoofdfunctie: $Q$ staat voor de totale hoeveelheid doorgelaten warmte. Deze is evenredig met de transmissiecoëfficiënt ($h$), het temperatuurverschil tussen binnen en buiten ($\Delta t$), het totale oppervlak ($O$) en de tijdsduur ($L$).
2. Bepaling van h: De coëfficiënt $h$ (tegenwoordig vaak de U-waarde genoemd) wordt gedefinieerd als de warmtegeleidbaarheid van het materiaal ($k$) gedeeld door de dikte van de wand ($\delta$). Hoe dikker de wand of hoe lager de geleidbaarheid, hoe kleiner $h$, en dus hoe minder warmteverlies.
3. Samengestelde wanden: Voor muren die uit meerdere lagen bestaan (bijv. baksteen, luchtspouw, isolatie), wordt de totale weerstand berekend door de individuele weerstanden ($\delta/k$) van elke laag op te tellen. De uiteindelijke transmissiecoëfficiënt is de reciproke waarde (1 gedeeld door de som) van deze weerstanden. Dergelijke handgeschreven overzichten werden veelvuldig gebruikt door architecten, ingenieurs en installateurs voor de opkomst van rekenmachines en gespecialiseerde software. Het berekenen van de warmtetransmissie was essentieel voor het bepalen van de benodigde capaciteit van een CV-installatie of kolenkachel. De notatie "m'" (meter-prime) voor de dikte is een typisch oude Nederlandse bouwkundige schrijfwijze om een lineaire maat aan te duiden. De term "transmissie coëfficiënt" voor $k$ wordt tegenwoordig meestal "warmtegeleidingscoëfficiënt" ($\lambda$) genoemd.