Officieel besluit/circulaire (verklarend schrijven). Omstreeks 1940 (verwijst naar besluiten uit 1940). De Secretaris-Generaal, Waarnemend Hoofd van het Departement van Binnenlandsche Zaken. 4.

KARAKTER VAN HET AFVALLENBESLUIT 1940 II (DIERLIJKE AFVALLEN).

Dit besluit is in zijn opzet en uitwerking geheel gelijk aan het Afvallenbesluit 1940 I (Afvallen van levensmiddelen enz.). Verwezen moge derhalve worden naar hetgeen hierover reeds is opgemerkt.
Het Afvallenbesluit 1940 II (Dierlijke Afvallen) betreft afvallen van abattoirs, slagersbedrijven, poelierswinkels, vischwinkels, cadavers van slachtdieren, e.d. Het is de bedoeling, dat de in genoemde bedrijven vrijkomende afvallen worden verwerkt tot beendermeel en diermeel.
Het inzamelen ook van deze afvallen zal slechts kunnen geschieden door hen, die in het bezit zijn van een door burgemeester en wethouders afgegeven vergunning. In verband met de bovengenoemde bestemming dezer afvallen, zullen deze vergunningen moeten worden afgegeven aan beendermeelfabrikanten en destructiebedrijven. Het is wenschelijk, ten aanzien van de wijze, waarop deze afvallen door de houders ter beschikking zullen moeten worden gesteld, bij verordening enkele bijzondere voorschriften te geven. Het zal namelijk in het algemeen noodzakelijk zijn, dat de afvallen door de houders op een of meer centrale plaats(en) in de gemeente bijeen worden gebracht, aangezien het ophalen bij ieder bedrijf en iedere winkel afzonderlijk voor den vergunninghouder te veel kosten met zich zou medebrengen.

DE SECRETARIS-GENERAAL,
Waarnemend Hoofd van het
DEPARTEMENT VAN BINNENLANDSCHE ZAKEN,

[Handtekening] Dit document licht de administratieve regels toe rondom het "Afvallenbesluit 1940 II". De kernpunten zijn:
* Doelgroep: Bedrijven die werken met dierlijke producten (slachthuizen, slagers, viswinkels).
* Doel: Het maximaliseren van hergebruik van dierlijke resten door deze te verwerken tot beendermeel en diervoeder.
* Regulering: Er wordt een vergunningsstelsel ingevoerd, waarbij alleen gespecialiseerde bedrijven (beendermeelfabrikanten en destructiebedrijven) toestemming krijgen om afval in te zamelen.
* Logistiek: Om kosten te besparen, worden gemeenten aangemoedigd om centrale inzamelpunten in te richten, zodat de ophaaldienst niet bij elk individueel adres langs hoeft te gaan. Het document dateert uit het eerste jaar van de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. In deze periode ontstond er een enorme schaarste aan grondstoffen en voedsel. De overheid, onder leiding van de Secretarissen-Generaal (die na het vertrek van de ministers de dagelijkse leiding overnamen), voerde een streng distributie- en hergebruiksbeleid in.

Het "Afvallenbesluit" was een essentieel onderdeel van de oorlogseconomie: door dierlijk afval centraal in te zamelen en te verwerken tot veevoer of meststof, probeerde men de landbouwproductie op peil te houden zonder afhankelijk te zijn van import. De handtekening onderaan is vrijwel zeker van Karel Johannes Frederiks, die tijdens de bezetting Secretaris-Generaal van Binnenlandsche Zaken was en probeerde het Nederlandse overheidsapparaat zo goed mogelijk te laten functioneren onder de nieuwe omstandigheden. K.J. Frederiks