Getypt afschrift van een brief. 12 maart 1935. Vereeniging voor Schillenophalers "DOOR EENDRACHT STERK" (D.J. de Vlieger, Voorzitter en A. de Vries, Secretaris). De Raad der Gemeente Amsterdam. No.1/171/1 M.1935.
No.89 L.M.1935. AFSCHRIFT

                            AFSCHRIFT
                          .-.-.-.-.-.-.-

Vereeniging voor Schillenophalers "DOOR EENDRACHT STERK" ge-
vestigd te AMSTERDAM. Secretariaat: Sloterweg 172 Ryk-Haarlem-
mermeer. Opgericht 8 Februari 1934.

                            RYK-HAARLEMMERMEER. 12 MAART 1935.

No.19/35.
Aan den Raad der Gemeente Amsterdam.

                 Ondergeteekenden, respectievelyk Voorzitter en Secretaris
       van den Vereeniging voor Schillenophalers "Door Eendracht Sterk"
       domicilie kiezende ten huize van haren Secretaris: Sloterweg 172
       te Ryk Haarlemmermeer, komen langs dezen tot Uwen Raad met
       het eerbiedig verzoek, om een dusdanig besluit wel te willen
       nemen, dat het zonder in het bezit te zyn van een schriftelyke
       vergunning, het niet meer mogelyk zal zyn, het beroep van
       Schillenophaler uit te oefenen, zoodat aan de thans heerschende
       vryheid ten dezen een einde komt.
                 Een nadere motiveering van het desbetreffende verzoek,
       gelieve Uwen Raad wel in de memorie van toelichting aan te
       treffen.
                 Den wenscht uitsprekende, dat Uwen Raad op dit ons ver-
       zoek, een gunstige beslissing zal willen nemen.
       C.c.                      Namens het Bestuur van de Vereeniging
                                 voor Schillenophalers
                                      "DOOR EENDRACHT STERK"
                                 (get.) D.J. de Vlieger, Voorzitter.
                                 (get.) A. de Vries,     Secretaris. In dit document verzoekt de Vereeniging voor Schillenophalers "Door Eendracht Sterk" de Amsterdamse gemeenteraad om de invoering van een vergunningsstelsel voor hun beroepsgroep.

De kern van het verzoek is het aan banden leggen van de "thans heerschende vryheid". De vereniging wil dat het verboden wordt om schillen op te halen zonder schriftelijke vergunning. Dit wijst op een vorm van protectionisme: de georganiseerde schillenophalers wilden waarschijnlijk de concurrentie beperken en hun beroep professionaliseren (of reguleren) om hun eigen inkomsten veilig te stellen. Door een vergunning verplicht te stellen, konden 'onbevoegden' of losse gelukszoekers van de markt worden geweerd.

De toon van de brief is uiterst formeel en eerbiedig, passend bij de ambtelijke correspondentie van die tijd. Het feit dat de vereniging pas een jaar eerder (1934) was opgericht, suggereert dat dit een van hun eerste grote lobby-inspanningen was bij het gemeentebestuur. De schillenophaler:
In de jaren 30 was de schillenophaler een bekend gezicht in het straatbeeld. Zij haalden groenteafval, aardappelschillen en broodresten op bij huishoudens. Dit afval werd vervolgens doorverkocht aan boeren (voornamelijk varkenshouders) als veevoer. Het was een vorm van vroege recycling en afvalbeheer.

De economische crisis:
De datum van de brief (1935) valt midden in de Grote Depressie. De werkloosheid in Nederland was enorm hoog. Het beroep van schillenophaler was laagdrempelig; iedereen met een handkar of paard-en-wagen kon het in principe doen. Dit leidde waarschijnlijk tot een wildgroei aan ophalers die de prijzen drukten en de gevestigde ophalers in de weg zaten. De roep om een einde aan de "vrijheid" en de eis voor vergunningen moet dan ook gezien worden tegen de achtergrond van deze economische nood: de vereniging probeerde de markt te beschermen voor haar eigen leden tegen de toestroom van werklozen die op deze manier een centje probeerden bij te verdienen. A. de Vries D.J. de Vlieger Gemeente Amsterdam