Ambtelijk schrijven / concept-besluit (doorslag). Niet expliciet vermeld op dit blad (vermoedelijk ca. 1940-1945, gezien de context van brandstoffenschaarste). De Directeur (vermoedelijk van een gemeentelijke markt- of havendienst). [...inziens] verdient het ten aanzien van de jaarschuiten de voorkeur een besluit te nemen, zoodra het leveringsverbod zal zijn opgeheven.

Ik heb de eer U beleefd te verzoeken wel te willen bevorderen, dat ik bij Besluit van Burgemeester en Wethouders word gemachtigd, overeenkomstig het bepaalde in artikel 10 van de Verordening op de heffing van markt-, standplaats- en ventgelden, kwytschelding van het op de brandstoffenmarkten per kalendermaand en per kalenderweek verschuldigde marktgeld te verleenen, in de gevallen, waarin van de op de brandstoffenmarkten liggende vaartuigen geen normaal gebruik kan worden gemaakt, op grond van het verbod van aflevering van brandstoffen.

De Directeur,

[Onderaan staan handgeschreven of gestempelde cijfers in paarse inkt, deels onleesbaar door doorschijnende tekst:]
347
[...08] Het document is een formeel verzoek van een diensthoofd (De Directeur) aan het college van Burgemeester en Wethouders. De kern van het verzoek is een machtiging om af te wijken van de geldende verordening voor marktgelden.

Vanwege een ingesteld "leveringsverbod van brandstoffen" kunnen schepen die op de brandstoffenmarkten liggen hun lading niet lossen of verhandelen. Hierdoor kunnen zij de vaartuigen niet "normaal gebruiken". De directeur stelt voor om deze schippers tegemoet te komen door het verschuldigde marktgeld (per week of maand) kwijt te schelden zolang dit verbod van kracht is. Er wordt specifiek verwezen naar Artikel 10 van de betreffende verordening, wat duidt op een juridische grondslag voor dergelijke uitzonderingen.

De tekst bovenaan suggereert dat er voor "jaarschuiten" (schepen met een jaarabonnement of vaste ligplaats) pas een definitief besluit moet worden genomen zodra de restricties zijn opgeheven, waarschijnlijk om de totale schade dan in één keer te verrekenen. Hoewel een exacte datum ontbreekt, wijst de terminologie ("leveringsverbod van brandstoffen", "brandstoffenmarkten") sterk op de periode van de Tweede Wereldoorlog in Nederland (1940-1945). Tijdens de bezetting was er een acute schaarste aan brandstoffen zoals steenkool, turf en hout. De distributie hiervan werd streng gereguleerd door de overheid.

Wanneer er een leveringsverbod werd uitgevaardigd, kwamen de transporten stil te liggen. Voor de schippers betekende dit dat zij wel ligplaatskosten (marktgeld) moesten betalen terwijl zij geen inkomsten konden genereren. Lokale overheden probeerden deze economische pijn te verzachten door administratieve coulance, zoals de hier voorgestelde kwijtschelding. De spiegelbeeldtekst die doorschijnt lijkt een opsomming van bepalingen of voorwaarden te zijn, wat gebruikelijk was bij dergelijke uitvoeringsbesluiten.