Handgeschreven brief of ambtelijke notitie. 22 april 1940. met goed behandelde, afgekeurde trekrozen door
particulieren bijzonder goede resultaten werden
bereikt, omdat zij een sterk wortelgestel bezitten.
Uit economisch oogpunt is het wellicht
onjuist dusdanig materiaal in den handel
te brengen, gezien de moeilijkheden die de
bonafide kweekers met hun afzet ondervinden,
daar groote partijen met rijkssteun uit de
markt worden genomen, terwijl de rozen-
trekkerij eveneens gesteund wordt met rijks-
gelden (minimumprijzen), doch dit zij ter-
loops opgemerkt.
Termen voor wering van oude „kasrozen”
komt mij onder de huidige omstandigheden
ongewenscht voor, tenzij toezicht op al het
plant- en zaaigoed zou worden uitgeoefend.

Amst. 22 April ’40
J.G. Snoekhuizen De tekst is een zakelijke beoordeling van de markt voor rozenstruiken. De auteur maakt een onderscheid tussen de botanische kwaliteit en de economische impact van "afgekeurde trekrozen".

1. Botanisch aspect: Hoewel de rozen voor de commerciële trek (het vervroegd in bloei trekken in kassen) zijn afgekeurd, blijken ze voor particulieren in de tuin juist zeer geschikt vanwege hun sterke wortelstelsel.
2. Economisch aspect: De auteur uit zijn zorgen over de marktverstoring. Als dit "afvalmateriaal" goedkoop op de markt komt, benadeelt dit de bonafide kwekers. Hij wijst op de paradox dat de overheid enerzijds de sector steunt met rijksgelden en minimumprijzen (overschotten opkopen), terwijl de handel in afgekeurde producten de prijzen voor gezonde bedrijven verder onder druk zet.
3. Beleidsadvies: Hij raadt af om een verbod ("wering") op oude kasrozen in te stellen, tenzij er een integraal toezicht komt op álle plant- en zaaigoed. Het document is gedateerd op 22 april 1940, slechts drie weken voor de Duitse inval in Nederland. De Nederlandse economie bevond zich in die tijd nog in de nasleep van de crisis van de jaren '30. De agrarische sector werd streng gereguleerd door de overheid om prijsval te voorkomen (de zogenaamde Crisis-Landbouw-Wetgeving).

De term "rijkssteun" en de vermelding van "minimumprijzen" verwijzen naar de bemoeienis van organisaties zoals de Nederlandsche Handel-Maatschappij of specifieke sectorbureaus die probeerden de markt stabiel te houden. De discussie over het al dan niet toelaten van inferieur of afgekeurd materiaal op de markt was een cruciaal onderdeel van de kwaliteitsbewaking en prijsbescherming in de Nederlandse tuinbouw.