Brief of rapportagefragment (pagina 4). sterk terug geloopen. Er is daarom door de Sierteeltcentrale een
steun regeling ontworpen om daaraan tegemoet te komen. Nu
schijnt de steun aan de „trekkers” beter te zijn dan aan de gewone
kweekers, vermoedelijk in verband met de hoogere bedrijfskosten
van de eersten. De kweekers nu protesteeren, dat de „trekkers” hun
afgewerkte rozen nog op de markt mogen brengen ofschoon zij daar-
voor reeds steun (in de vorm van minimum prijzen der afgesneden
bloemen enz) hadden ontvangen, zij begeven zich op het terrein van de
kweekers en bederven voor deze laatsten de markt nog op de koop toe.
Het lijkt mij dan ook zeer waarschijnlijk dat het artikel in
„Het Volk” deel uitmaakt althans voortvloeit uit deze actie, waarbij
dan op overdreven wijze de mindere kwaliteit van de oude trek-
roosstruik in het licht schijnt te worden gesteld.
Ik voor mij prefereer de jonge krachtige rozenstruik
verre boven een oude trekstruik omdat juist de eerste die niet
te omschrijven edele kenmerken in vorm en kleur zal bezitten
die de roos tot de koningin der bloemen stempelt; kenmerken,
die door het forceeren ongetwijfeld geleden moeten hebben (zij het
dan voor een leek minder waarneembaar) en die dus een oude
trekroos zal missen, maar daar staat tegenover dat de prijs van
deze laatste ongeveer 1/5 zal bedragen van een „first class” rozen-
struik zoodat ook liefhebbers met een smalle beurs rozen in hun
tuin kunnen hebben. Al mankeert er uit vakkundig standpunt
bezieen dan ook wel wat aan. (Opvallend is het verschil in waardeering
van de roos van amateur en vakman; de eerste vindt mooie groote
open rozen het ideaal, de laatste waardeert de zich juist ontvouwende
knop het meest, kleur en vorm zijn dan het beste). * Kern van het geschil: Er is een conflict in de sierteeltsector. De "trekkers" (kwekers die rozen in kassen forceren voor de snijbloemenhandel) ontvangen meer steun van de Sierteeltcentrale dan de reguliere rozenkwekers. Bovendien dumpen de trekkers hun uitgeputte struiken ("afgewerkte rozen") op de markt, wat de prijzen voor reguliere kwekers drukt.
* Media-aandacht: De schrijver linkt een kritisch artikel in de krant Het Volk aan deze lobby of actie van de benadeelde kwekers.
* Kwaliteit versus Toegankelijkheid: De auteur maakt een interessant onderscheid tussen esthetische perfectie en economische realiteit. Hoewel hij erkent dat geforceerde struiken kwalitatief minderwaardig zijn door het "forceeren", wijst hij erop dat deze struiken voor een vijfde van de prijs verkocht worden, waardoor rozen bereikbaar worden voor mensen met een "smalle beurs".
* Verschil in perceptie: Het document eindigt met een observatie over de smaak van de leek (houdt van grote, open rozen) versus de vakman (verkiest de knop in wording). Dit document stamt waarschijnlijk uit de jaren '30, een periode waarin de Nederlandse land- en tuinbouw zwaar leed onder de economische wereldcrisis. De overheid greep in met steunmaatregelen en marktregulerende instanties zoals de hier genoemde Sierteeltcentrale. De krant Het Volk was een sociaaldemocratisch dagblad, wat verklaart waarom de auteur de toegankelijkheid van bloemen voor de gewone man ("de smalle beurs") als een relevant punt aanstipt in relatie tot de berichtgeving in die krant. De tekst geeft een uniek inkijkje in de spanningen tussen industriële bloemenproductie (het forceren) en de traditionele hovenierskunst.