Administratieve besluitkaart / dossierblad. [Stempel linksboven]
BIJBLAD VAN:
M. No. 27/78/1 1940
DOORGEZONDEN: 17/9

[Rechtsboven]
752

[Hoofdtekst]
C. Hovingh
Voorkeurskaart nr. 403 Ten Katestraat

Het verzoek van C. Hovingh
om hem als houder van een voorkeurs-
kaart voor de markt Ten Katestraat,
op deze markt voor zijn winkel een plaats
toe te wijzen, kan niet worden ingewilligd.
(Zie rapport Marktopzichter)

[Margenotities rechts]
vrij
advies
8-9-40
de Boer

[Ondertekening rechtsonder]
24-9-40
de Boer

[Notitie onderaan midden]
26/9/40 [paraaf] / 27/78/2

[Linksonder]
Alg. Zaken Model No. 14
10.000-10-1937-1016 * Kern van de zaak: De heer C. Hovingh, waarschijnlijk een winkelier in de Ten Katestraat te Amsterdam, heeft verzocht om een "voorkeurskaart" (nummer 403). Met zo'n kaart zou hij het recht krijgen om op de markt die voor zijn eigen winkel gehouden wordt, een vaste standplaats in te nemen.
* Besluit: Het verzoek is afgewezen ("kan niet worden ingewilligd").
* Motivering: Er wordt verwezen naar een extern rapport van de Marktopzichter. Dit suggereert dat er technische of reglementaire bezwaren waren, bijvoorbeeld over de doorstroming, veiligheid of beschikbare ruimte op de markt.
* Administratieve gang van zaken:
* Het dossier is gestart rond 8 september 1940 (datum bij 'advies').
* Op 17 september is het doorgezonden binnen de administratie.
* Op 24 september 1940 is de definitieve beslissing genomen door een ambtenaar genaamd De Boer.
* De afhandeling is definitief gearchiveerd op 26 september 1940. Dit document stamt uit de eerste maanden van de Duitse bezetting van Nederland (september 1940). Hoewel de oorlogssituatie ingrijpend was, draaide de gemeentelijke bureaucratie in steden als Amsterdam in het begin nog grotendeels op de oude voet door.

De Ten Katemarkt in Amsterdam-West was (en is) een drukke dagmarkt. Winkeliers in dergelijke straten hadden vaak een ambivalente verhouding met de markt: enerzijds trok de markt klanten aan, anderzijds blokkeerden marktkramen het zicht op en de toegang tot hun eigen etalages. Een 'voorkeurskaart' stelde een winkelier in staat om de plek direct voor zijn eigen deur zelf te bezetten met eigen handelswaar, waardoor hij controle hield over zijn eigen stoep. De afwijzing in dit geval betekende dat Hovingh waarschijnlijk een 'vreemde' marktkraam voor zijn deur moest dulden.