Handgeschreven ambtelijke notitie of kladverslag. (De tekst bevat veel doorhalingen; deze zijn weergegeven met een streep erdoor. Tussenvoegingen zijn aangegeven met ^tekst^.)

~~opdracht aan de Beunhouwer~~ ^Hij handelde slechts,^
doch, hij ^besloot niet^ ~~meende besloot niet~~, dat deze ~~...~~ venters al te veel
bemoeilijkt zouden worden. ~~Ik verbood hiermede een positioneel? ...~~
~~laatste punt of toegeving ...~~ ^ik^ gaf daarom het personeel
nog eens opnieuw opdracht ~~in die ...~~ ^aanwijzingen,^ in die ~~richting~~ ^richting^. ^zie H.M.^
Tevens bepaalde ik, dat geen proces-verbaal mag worden
doorgezonden, zonder dat ik dat persoonlijk heb goedgevonden.
Op grond van een en ander lijkt het mij noodig, de quaestie
Jan Evertsenstr. nogmaals in de Commissie voor de Markten
te doen bespreken.

(Kantlijn links:)
† tegen een clandestiene standplaats-houder De auteur van dit document (waarschijnlijk een marktmeester, wethouder of hoge ambtenaar) reflecteert op een besluit met betrekking tot de handhaving op straatverkopers ("venters"). Er is sprake van een spanningsveld tussen strikte regels en de wens om venters niet "al te veel te bemoeilijken".

De auteur heeft instructies gegeven aan het personeel (mogelijk marktlui of inspecteurs) en heeft een belangrijke controlemaatregel ingesteld: processen-verbaal mogen niet worden doorgezonden zonder zijn/haar persoonlijke goedkeuring. Dit duidt op een behoefte aan centrale regie of een vrees voor te streng optreden. De specifieke aanleiding lijkt een geval van een "clandestiene standplaatshouder" te zijn. Het document eindigt met het voornemen om de situatie in de Jan Evertsenstraat opnieuw te bespreken in de Commissie voor de Markten. Gezien de vermelding van de "Jan Evertsenstr." (Jan Evertsenstraat), bevindt deze situatie zich zeer waarschijnlijk in Amsterdam, waar deze straat een belangrijke winkel- en verkeersader is. In de eerste helft en het midden van de 20e eeuw was de regulering van straathandel en markten in Amsterdam een voortdurend punt van discussie binnen het gemeentebestuur, waarbij getracht werd een balans te vinden tussen de belangen van gevestigde winkeliers, de behoeften van marktkooplieden en de orde in de openbare ruimte. De "Commissie voor de Markten" was het officiële orgaan dat over dergelijke kwesties adviseerde of besloot.