Getypte brief of rapportagefragment op verouderd papier. 10 september 1928 (gebaseerd op de handgeschreven aantekening). [Handgeschreven linksboven:] 10-9-28 [onleesbaar]

[Tekst:]
nog een houten bloemenkiosk staat op den hoek van de Van Eeghenstraat en de Van Baerlestraat. Daarnaast toch zijn bloemen te verkrijgen bij:

a. twee venters met een mand met bloemen zonder vergunning voor vaste standplaats, vrijwel doorloopend standplaats innemend tegen den gevel van de perceelen Van Baerlestraat 30 en 48;

b. een vasten standplaatshouder voor perceel Van Baerlestraat 92;

c. een vasten standplaatshouder voor perceel Van Baerlestraat 98 (Concertgebouw);

                                                Nic Maash.

d. een vasten standplaatshouder voor perceel Van Baerlestraat 136; deze standplaatshouder verkoopt zelf gedurende zes dagen der week en laat op Zondag zijn bloemen verkoopen door zijn zoon vanuit een bergplaats, op enkele meters afstand van zijn standplaats verwijderd;

e. vier tot tien venters, die met behulp van groote karren de Van Baerlestraat afgaan en post vatten op de hoeken der zijstraten. Hun aantal wisselt al naar gelang de uren van den dag en de dagen van de week.

Ongeveer eenzelfde beeld vindt men in de buurt van gevestigde bloemenwinkels op den Willemsparkweg, den Amstelveenschen weg bij de Zeilstraat, de Ceintuurbaan bij de Van Woustraat enz. De bloemenwinkeliers vragen zich af, of de groote handkarren met bloemen niet uit de hoofdstraten kunnen worden geweerd en of de vaste standplaatsen niet gevestigd kunnen worden in de straten, waar geen bloemenwinkels gevestigd zijn, terwijl het wellicht nog beter zou zijn, indien de bloemen der straathandelaren op de markten tezamen zouden worden gebracht.

Uit het hier medegedeelde blijkt naar onze meening, dat, hoewel wij uiteraard gaarne erkennen, dat door de beper-

                                                    king Het document is een verslag of een klachtbrief die de overvloed aan straathandel in bloemen in Amsterdam-Zuid en West beschrijft. Het specificeert verschillende vormen van verkoop op de Van Baerlestraat:

• Een permanente houten kiosk.
• Venters zonder vergunning die bij gevels staan (nrs. 30 en 48).
• Vaste standplaatshouders op specifieke locaties (nrs. 92, 98/Concertgebouw en 136).
• Mobiele venters met grote handkarren die op straathoeken staan.

De kern van het document is de onvrede van de gevestigde bloemenwinkeliers. Zij ervaren oneerlijke concurrentie van deze straathandelaren en stellen regulering voor: het weren van karren uit hoofdstraten, het verplaatsen van standplaatsen naar straten zonder winkels, of het centraliseren van de straathandel op markten. De toon is formeel en beleidsmatig. Dit document stamt uit 1928, een periode waarin de straathandel in Amsterdam een belangrijk maar vaak omstreden onderdeel van het stadsbeeld was. De genoemde locaties (Van Baerlestraat, Willemsparkweg, Ceintuurbaan) bevinden zich in de welgestelde wijken die rond de eeuwwisseling waren aangelegd. De vermelding van het Concertgebouw plaatst de tekst direct in het culturele hart van de stad.

In deze jaren was er een voortdurende spanning tussen de 'vaste' middenstand (winkeliers met een pand) en de 'losse' straathandelaren. Winkeliers betaalden huur en belastingen en vonden de flexibele, vaak goedkopere straathandel een bedreiging. De overheid probeerde dit te reguleren via vergunningsstelsels en aangewezen standplaatsen, wat in dit document duidelijk naar voren komt als een punt van discussie en handhaving. De stempel van de Kamer van Koophandel suggereert dat dit een officieel schrijven is in het kader van belangenbehartiging voor ondernemers. Kamer van Koophandel