Administratieve lijst van openstaande schulden. 29 juni 1940 (met aantekeningen en stempel van juli 1940). Schulden kramenverhuurders
per 29 Juni 1940.

Buiten enkele anderen met kleine bedragen of met schulden die intussen reeds zijn voldaan, hebben de navolgende vergunninghouders schuld.

D. — G. Wagenveld — f 0.20 (vrijafrekening 9.79)
M. — J. Brand X — f 20.07 [rechterkolom:] 25.05
N. — M Cohen — 5.19 [rechterkolom:] 3.37
T. — R Meijer — 5.52 [rechterkolom:] 0.39
FX. — L.A. Geerlings X — 21.10 [rechterkolom:] 20.70
Hx. — W. Giphart — 2.23 [doorgehaald] [daaronder:] 2.93
C 2. — A. Roger — 5.31 [rechterkolom:] 3.57
F. 2 — J. Schelvis — 0.51 [rechterkolom:] 5.96
J. 2 — B. Sabbeles jun — 3.71 [rechterkolom:] 2.06

X m.i. thans brief schrijven, dat zal worden voorgesteld de hun verleende vergunning in te trekken, indien ze niet onverwijld op kantoor komen.

[Stempel:] - 2 JULI 1940
[Paraaf/Handtekening onleesbaar]
[Aantekening rechtsonder:] D 9/7 to Secr. [?] Dit document is een interne lijst van een gemeentelijke of marktinstantie (waarschijnlijk de afdeling Marktwezen) die toezicht hield op de betalingen van marktkooplieden of standplaatshouders ("vergunninghouders").

De lijst vermeldt namen en bedragen in guldens. De lettercodes in de linkerkantlijn (D, M, N, T, etc.) verwijzen vermoedelijk naar specifieke marktlocaties of sectoren. Opvallend zijn de twee personen gemarkeerd met een 'X' (J. Brand en L.A. Geerlings). Voor hen zijn de schulden aanzienlijk hoger dan voor de rest van de lijst.

De handgeschreven instructie onderaan is strikt: er moet direct een brief worden gestuurd met het dreigement de vergunning in te trekken als zij zich niet onmiddellijk op kantoor melden. Dit duidt op een streng incassobeleid kort na de aanvang van de Duitse bezetting. Het document is gedateerd eind juni/begin juli 1940. Dit is slechts anderhalve maand na de Nederlandse capitulatie. Hoewel de marktadministratie op dat moment nog grotendeels volgens de vooroorlogse bureaucratische structuren functioneerde, is de aanwezigheid van Joodse namen op de lijst (zoals M. Cohen en J. Schelvis) historisch relevant.

In de loop van 1940 en 1941 zouden de Duitse bezettingsautoriteiten steeds strengere beperkingen opleggen aan Joodse marktkooplieden, wat uiteindelijk leidde tot het intrekken van hun vergunningen en de instelling van gescheiden "Jodenmarkten". Hoewel dit specifieke document lijkt te gaan over reguliere betalingsachterstanden, vormt het de administratieve realiteit van waaruit de latere uitsluiting en vervolging van Joodse handelaren in de marktsector zou plaatsvinden.