[De hoofdtekst op de pagina bestaat uit ongeveer 20 tot 25 regels handgeschreven tekst die door vervaging onleesbaar is geworden.]

[Rechtsonder in de hoek, handgeschreven in donkerdere inkt:]
1941
——
19
23

(Opmerking: De cijfers zijn onder elkaar geplaatst, mogelijk gescheiden door een horizontale lijn, wat duidt op een administratieve code of archiefkenmerk). Het document vertoont de typische kenmerken van een persoonlijke brief of een informeel verslag. De regelmatige opbouw van de tekstblokken suggereert een doorlopend narratief. De mate van vervaging is opvallend; waar de hoofdtekst bijna volledig is verdwenen, zijn de cijfers rechtsonder nog relatief scherp. Dit kan erop wijzen dat de cijfers op een later moment met een ander type inkt zijn toegevoegd, waarschijnlijk tijdens een archiveringsproces. De getallen "1941", "19" en "23" fungeren hier vermoedelijk als identificatienummer (bijv. dossier 1941, stuk 19/23) of een specifieke datering. Gezien de vermelding van het jaartal 1941 stamt dit document uit de periode van de Tweede Wereldoorlog. In archieven uit deze tijd worden vaker documenten aangetroffen op papier van matige kwaliteit met inkt die na verloop van tijd chemisch reageert en vervaagt. Dergelijke "spookteksten" zijn soms met specialistische apparatuur (zoals UV-licht of multispectrale beeldvorming) nog leesbaar te maken, maar voor het blote oog is de inhoud verloren gegaan. De aantekening rechtsonder is een klassiek voorbeeld van hoe archivarissen in het verleden losse stukken nummerden om de orde in een dossier te bewaren.