5 november (jaar onbekend, vermoedelijk eind 19e of begin 20e eeuw). Th. A. Helsloot. [Linksboven, diagonaal geschreven:]
Ingekomen [?]

[Hoofdtekst:]
Geachten Heer Alhier. 5 Nov:
Beleefd verzoek ik U nota te nemen
daar ik meer als 25 jaar aan den Vis
markt ben. en de laatste 2 jaar aan
den gemeenten als reserve ben werk
zaam geweest. Zoo ben ik weer op den
vismarkt te recht gekomen. Gaarne
zou ik ook mijn toewijzing van
aal en versche vis willen hebben
ik zit thuis nog met twaalf
kleine kinderen. nu kan ik nu
niets anders krijgen als wat mosselen
waar mijn gezin een hoop aan
te kort komt. het komt mij
werkelijk toe. ik ben nu alleen
op de vis markt aangewezen.
Hopenden Wel E. Heer Heer
dat U het in kan denken om
nog voor 12 kleine kinderen zorg
te moeten dragen. Hopende
op een gunstig Antwoord van
U. bij voorbaat mijn beleefden
dank
Hoogachtend
Th. A. Helsloot
Langeleidsche dwarsstraat # 79 I
Alhier. [Rechts van het nummer staat:] 89 I Et. [Etage]

[Linksonder:]
P/s. een broer van J. Helsloot.

[Links over de tekst heen, diagonaal geschreven in een ander handschrift:]
afwijzen
mijnes inziens
Voor [gevolgd door een paraaf] De brief is een indringend verzoekschrift van een vishandelaar die in financiële nood verkeert. Th. A. Helsloot beroept zich op zijn jarenlange ervaring (25 jaar op de markt en 2 jaar in gemeentelijke reservediest) om aanspraak te maken op een "toewijzing" voor de handel in aal en verse vis. Momenteel is hij beperkt tot de verkoop van mosselen, wat blijkbaar onvoldoende inkomsten genereert voor zijn gezin van twaalf kleine kinderen.

De schrijver hanteert een formele, beleefde toon, maar de wanhoop klinkt door in de herhaling van zijn gezinsgrootte. Opvallend is de postscriptum waarin hij refereert aan zijn broer, J. Helsloot, waarschijnlijk in de hoop dat deze naam hem meer krediet geeft bij de autoriteiten. Het document weerspiegelt de strikte regulering van de handel op de Amsterdamse vismarkten in het verleden. Verkopers waren gebonden aan specifieke vergunningen voor bepaalde vissoorten. De opmerking in de marge van een ambtenaar ("afwijzen mijnes inziens") suggereert dat het verzoek, ondanks de aangevoerde armoede en de twaalf kinderen, niet werd ingewilligd. Dit type correspondentie is typerend voor de sociale geschiedenis van de vroege 20e eeuw, waarin individuen trachtten via persoonlijke smeekbeden gunstige economische voorwaarden te verkrijgen van de overheid.