Handgeschreven verzoekschrift (brief).
Origineel
Handgeschreven verzoekschrift (brief). 15 december 1941. Simon Prins, wonende aan de Oostzanerdijk 35 te Amsterdam. [Linksboven, in marge:]
Inschrijving
[Rechtsboven:]
Amsterdam 15.12. 1941.
No 46A / 192/1 M. 1941 19/12
[Inhoud brief:]
Mijnheer
Ondergetekende Simon Prins
wonende Oostzanerdijk 35,
verzoekt u beleefd een
toewijzing voor vis uit de
hal. Daar hij een viswinkel
heeft.
[Ondertekening:]
De ondergetekende
S. Prins.
[Aantekening in rood potlood:]
46M/192/217
[Ambtelijke kanttekening/beschikking in zwarte inkt:]
22/12/41 [initialen]
aan verzoek
kan niet worden
voldaan; U dient
(terzake)
zich te wenden tot de
Ned. Visscherijcentrale
voor ~~aanwijzing~~
Grossiers
--- Het document is een formeel verzoek van een kleine ondernemer aan een gemeentelijke of centrale instantie (vermoedelijk het Marktwezen van Amsterdam) tijdens de Tweede Wereldoorlog. De afzender, Simon Prins, drijft een viswinkel en verzoekt om een rechtstreekse toewijzing van vis vanuit de Centrale Markthallen ("de hal").
De reactie van de ambtenaar, gedateerd op 22 december 1941, is afwijzend. De verzoeker wordt doorverwezen naar de "Ned. Visscherijcentrale". Er is een correctie aangebracht in de afhandeling: het woord "aanwijzing" is doorgehaald en vervangen door of aangevuld met "Grossiers", wat impliceert dat hij zich tot de groothandel moet wenden in plaats van een directe toewijzing van de centrale overheid te krijgen.
--- Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland. In deze tijd was de distributie van levensmiddelen, waaronder vis, strikt gereguleerd en onderworpen aan distributiesystemen en centrale controle-organen zoals de 'Nederlandsche Visscherijcentrale'.
Er is een extra historische laag aanwezig: Simon Prins, wonende aan de Oostzanerdijk 35 in Amsterdam, was een Joodse Amsterdammer. In 1941 werden Joodse ondernemers geconfronteerd met steeds strengere beperkingen en uitsluiting van het economische verkeer door de bezetter. Het feit dat zijn verzoek om een directe vis-toewijzing werd afgewezen, past in het bredere beeld van de bureaucratische strijd die Joodse winkeliers moesten voeren om hun nering voort te kunnen zetten in een periode van toenemende discriminatie en schaarste. Simon Prins is later, in 1942, gedeporteerd en vermoord in Auschwitz. Dit document is daarmee een tastbaar overblijfsel van zijn poging om zijn dagelijks bestaan en inkomen te behouden te midden van de oorlogsdreiging. S. Prins Marktwezen
Samenvatting
Het document is een formeel verzoek van een kleine ondernemer aan een gemeentelijke of centrale instantie (vermoedelijk het Marktwezen van Amsterdam) tijdens de Tweede Wereldoorlog. De afzender, Simon Prins, drijft een viswinkel en verzoekt om een rechtstreekse toewijzing van vis vanuit de Centrale Markthallen ("de hal").
De reactie van de ambtenaar, gedateerd op 22 december 1941, is afwijzend. De verzoeker wordt doorverwezen naar de "Ned. Visscherijcentrale". Er is een correctie aangebracht in de afhandeling: het woord "aanwijzing" is doorgehaald en vervangen door of aangevuld met "Grossiers", wat impliceert dat hij zich tot de groothandel moet wenden in plaats van een directe toewijzing van de centrale overheid te krijgen.
Historische Context
Dit document stamt uit de periode van de Duitse bezetting van Nederland. In deze tijd was de distributie van levensmiddelen, waaronder vis, strikt gereguleerd en onderworpen aan distributiesystemen en centrale controle-organen zoals de 'Nederlandsche Visscherijcentrale'.
Er is een extra historische laag aanwezig: Simon Prins, wonende aan de Oostzanerdijk 35 in Amsterdam, was een Joodse Amsterdammer. In 1941 werden Joodse ondernemers geconfronteerd met steeds strengere beperkingen en uitsluiting van het economische verkeer door de bezetter. Het feit dat zijn verzoek om een directe vis-toewijzing werd afgewezen, past in het bredere beeld van de bureaucratische strijd die Joodse winkeliers moesten voeren om hun nering voort te kunnen zetten in een periode van toenemende discriminatie en schaarste. Simon Prins is later, in 1942, gedeporteerd en vermoord in Auschwitz. Dit document is daarmee een tastbaar overblijfsel van zijn poging om zijn dagelijks bestaan en inkomen te behouden te midden van de oorlogsdreiging.