Officieel afschrift van een prijsbeschikking (Prijzenbeschikking). 1941 (betreft vervanging van besluit van 2 april 1941). [Stempel linksboven:] Nº 46 B/2/2 M. 1941
[Handgeschreven rechtsboven:] 3 ex. Min. v. Econ. Zaken Dir. v. d. Visscherij
[Getypt rechtsboven:] Afschrift.-

N E D E R L A N D S C H E V I S S C H E R Y C E N T R A L E.
Jul.v.Stolbergplein 3-4 Telefoon 720080
Postgirorekening 245271. Interc. XX

No.397.

P R Y Z E N B E S C H I K K I N G [Handgeschreven:] No. 2
Z O E T W A T E R V I S C H 1941.

Ter vervanging van het Pryzenbesluit 1941 Zoetwatervisch van 2 April 1941, No.1403, Afdeeling Visscheryen, is deze Beschikking, welke op het volgende /thans neerkomt,/van kracht.

(De tabellen, waarnaar hieronder verwezen is, zyn achter los bygevoegd.)

TABEL A.
Kolom I.
De maximum verkooppryzen, hieronder vermeld, dienen in het volgende geval te worden berekend:
by verkoop van een visscher aan een rooker, groothandelaar of kleinhandelaar al of niet over een afslag, m.a.w. aan anderen dan aan den consument.

Kolom II.
De maximum verkooppryzen, hieronder vermeld, dienen in de volgende gevallen te worden berekend:
a) by verkoop door een visscher rechtstreeks aan den consument;
b) by verkoop door een groothandelaar aan den rooker, kleinhandelaar of consument.

Bovendien wordt bepaald, dat een visscher niet rechtstreeks aan den consument mag leveren, tenzy hy duidelyk kan aantoonen, dat hy in de jaren 1939 en 1940 als regel rechtstreeks aan den consument leverde.

De in tabel A kolom I vastgestelde pryzen gelden franco station van verzending, met uitzondering van het geval, dat de groothandelaar aan den rooker levert. In dat geval geldt de conditie: "franco rookery".

Het komt meermalen voor, dat tusschen den visscher en den kleinhandelaar meer dan één grossier is ingeschakeld. In dat geval zullen de grossiers de aan den grossier toegekende belooning moeten deelen. De belooning van den grossier bestaat uit het verschil tusschen den verkooppprys voor den visscher (kolom I) en den verkoopprys voor den groothandelaar (kolom II).

Commissiekoopers mogen ƒ 0,02 per ½ kg. exclusief vracht aan hun opdrachtgevers in rekening brengen. Vanzelfsprekend komt deze belooning in mindering van de opdrachtgevers.

Kolom III.
De maximum verkooppryzen, hieronder vermeld, dienen in het volgende geval te worden berekend:
by verkoop van een kleinhandelaar, die de visch direct van den visscher betrekt, dus niet door tusschenkomst van den groothandel.

Kolom IV.
De maximum verkooppryzen, hieronder vermeld, dienen in het volgende geval te worden berekend:
by verkoop door den kleinhandelaar, die de visch betrekt van den groothandelaar.

De pryzen, genoemd onder kolom III en IV luiden per ½ kg netto, af detaillist, waarby de visch, niet schoongemaakt, wordt gewogen, doch zonder prysverhooging moet worden schoongemaakt. Dit beteekent dus, dat de detaillist de visch niet schoongemaakt moet wegen en betaling overeenkomstig dit gewicht moet ontvangen. Daar het als normaal handelsgebruik geldt, dat de visch schoongemaakt wordt afgeleverd, mogen geen schoonmaakkosten in rekening worden gebracht.

Voor fileeren van snoek, snoekbaars of baars mag de kleinhandelsprys met ten hoogste 15% worden verhoogd.

De kleinhandelaar, voorzoover hy geen venter of marktkoopman is, mag voor het thuisbezorgen by den afnemer ten hoogste de volgende bedragen in rekening brengen: Dit document is een bureaucratisch instrument voor prijsbeheersing tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het legt een complexe structuur vast van maximumverkoopprijzen voor de binnenwater-visserij. De kernpunten zijn:

• Segmentatie: De prijzen worden onderverdeeld in vier kolommen (I t/m IV), afhankelijk van de positie in de handelsketen (visser, roker, groothandel, kleinhandel, consument).
• Handelsbeperkingen: Vissers mogen alleen direct aan de consument leveren als zij dit vóór de oorlog (1939-1940) ook al deden, een maatregel om de bestaande distributiekanalen te beschermen en illegale handel tegen te gaan.
• Margecontrole: Er zijn strikte regels over hoe winstmarges gedeeld moeten worden als er meerdere tussenhandelaren (grossiers) zijn, om prijsopdrijving te voorkomen.
• Consumentenbescherming: Regels over het wegen van vis (vóór het schoonmaken) en het verbod op het rekenen van extra kosten voor het schoonmaken, behalve bij het fileren van specifieke roofvissen.
• Taalgebruik: Het document hanteert de spelling met een 'y' in plaats van 'ij' (zoals in 'visschery', 'pryzen'), wat destijds gebruikelijk was op schrijfmachines en in officiële stukken. In 1941 bevond Nederland zich in het tweede jaar van de Duitse bezetting. Om schaarste te beheren en inflatie te beteugelen, werd de economie strak gereguleerd via een systeem van distributie en prijsbeheersing. De Nederlandsche Visscherycentrale (NVC) was een zogenaamd 'bedrijfschap', een semi-overheidsinstelling die onder toezicht van de bezetter de visserijsector moest reguleren.

Dergelijke "Prijzenbeschikkingen" waren essentieel om de voedselvoorziening controleerbaar te houden. Door maximumprijzen vast te stellen voor elke stap in het proces — van de visser tot aan de voordeur van de consument — probeerde de overheid de zwarte markt in te dammen en ervoor te zorgen dat basisvoedsel zoals vis betaalbaar bleef voor de bevolking, al leidde de schaarste in de praktijk vaak alsnog tot tekorten.