Getypte officiële verordening of bekendmaking, waarschijnlijk afkomstig van een instantie zoals het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd. Ongedateerd, maar verwijst naar 8 mei 1940 als referentiedatum voor prijzen. Vermoedelijk opgesteld in 1940 of 1941. Voor zeevisch zijn met ingang van heden de onderstaande maximummarges vastgesteld, waarbij de omzetbelasting is inbegrepen.

Voor verpakkingen beneden de 50 kg. mag de maximummarge ten hoogste f 0,01 per kg. meer bedragen.

Voor ingevroren visch wordt bovenstaande maximum marge voor den groothandelaar vermeerderd met invries- en bewaarkosten van ten hoogste f 1,— per 50 kg. per maand met een maximum van f 2,50 per 50 kg.

De maximummarges voor grossiers en kleinhandelaren mogen ten aanzien van een zelfde partij visch slechts 1 x worden berekend. Voor het schoonmaken en bezorgen van de visch door den detaillist mag niet meer in rekening worden gebracht dan op 8 Mei 1940 gebruikelijk was.

Voorts wordt bepaald, dat ieder, die bovenstaande artikelen aan consumenten verkoopt en aflevert, verplicht is een prijslijst, waarop de prijzen zijn aangebracht op goed zichtbare wijze in zijn winkel, in zijn etalage, of op zijn voertuig aan te brengen. * Prijsbeheersing: Het document is een instrument van de 'geleide economie'. Het stelt strikte winstmarges vast voor zowel de groothandel (grossier) als de detailhandel om woekerprijzen en inflatie te voorkomen in een tijd van schaarste.
* Eenheden: Er wordt een onderscheid gemaakt tussen de eenheid 'per 50 kg' (voor algemene zeevis zoals schol en kabeljauw) en 'per kg' (voor de luxere vissoorten zoals tong en tarbot).
* Schoonmaakkosten: Interessant is de bevriezing van de servicekosten (schoonmaken/bezorgen) op het niveau van vóór de Duitse inval (8 mei 1940).
* Transparantie: De verplichting om prijzen duidelijk zichtbaar te maken (zelfs op voertuigen) wijst op een strenge controle op de naleving van de regels door de consumenten zelf. Dit document stamt uit de vroege periode van de Duitse bezetting van Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Direct na de inval werd de distributie en prijsstelling van basisbehoeften streng gereguleerd. De visserij op de Noordzee was door de oorlogsvoering (mijnenvelden, verboden zones) zeer riskant en beperkt, waardoor de visaanvoer drastisch daalde. Om te voorkomen dat de prijzen de pan uit zouden rijzen en vis onbetaalbaar zou worden voor de gewone burger, greep de overheid in met dit soort marge-vaststellingen. De genoemde prijzen zijn in guldens (f). In die tijd was een "pond" nog gangbaar als maatstaf voor 500 gram.