Getypte circulaire/brief. 7 oktober 1942. V.B.N.A. (Vereniging voor de Belangen van den Nederlandschen Aardappelhandel), Provinciaal Bureau Noord-Holland. № 2^A/29/1 M. 1942 8/10

V.B.N.A.,
Provinciaal Bureau
Noord-Holland

Amsterdam, 7 October '42

Aan de Veilingen en Veilingkantoren
in de Provincie Noord - Holland,

Hierdoor deelen wy U mede, dat na 10 October '42
voor de aankoop van consumptie-aardappelen de veilingen
niet meer worden ingeschakeld. Vanaf dien datum worden dus
alle aardappelen door onze commissionnairs en landkooplieden
rechtstreeks bij de telers aangekocht.

Wy verzoeken U hiervan goede nota te willen
nemen en teekenen,

Hoogachtend,
V.B.N.A.
Provinciaal Bureau
Noord - Holland

2A In deze brief stelt de V.B.N.A. de veilingen in Noord-Holland op de hoogte van een belangrijke wijziging in de distributieketen van aardappelen. Vanaf 10 oktober 1942 mochten consumptie-aardappelen niet langer via de veiling worden verhandeld. In plaats daarvan werd overgegaan op directe inkoop bij de teler door aangewezen tussenpersonen (commissionairs en landkooplieden).

Dit betekende een aanzienlijke inperking van de traditionele rol van de veilingen. De maatregel was waarschijnlijk bedoeld om een strakkere regie te voeren over de stroom van dit cruciale volksvoedsel, waarbij de directe lijnen tussen teler en handelaar makkelijker te controleren waren door de distributie-instanties dan de openbare veilingklok. De brief dateert uit de herfst van 1942, de periode van de Duitse bezetting van Nederland. De voedselvoorziening was in deze tijd volledig onderworpen aan de distributiestelsels van het Rijksbureau voor de Voedselvoorziening in Oorlogstijd (RBVO). De V.B.N.A. fungeerde als een uitvoerend orgaan binnen deze bureaucratische structuur.

Aardappelen vormden het belangrijkste hoofdbestanddeel van het Nederlandse dieet, zeker toen andere producten schaars werden. Door de veilingen uit te schakelen, probeerde de bezetter (en de Nederlandse ambtelijke organisatie die onder hen werkte) de zwarte handel tegen te gaan en de volledige oogst op te eisen voor de officiële rantsoenering. Het direct inkopen bij de boer maakte het mogelijk om per teler exact te administreren hoeveel er geoogst en geleverd werd, wat bij een anoniemere veilinggang lastiger was.