waarbij nog overwogen moet worden of
het [[voeren]] ^van kaarten^ [[van]] knipteekens [[komt]]
komen te vervallen.
De legitimatie kaart zou voor twee
jaar kunnen dienen.

(Noot: [[...]] duidt op een doorgehaalde tekst, ^...^ duidt op een bovengeschreven invoeging.) De tekst betreft een ambtelijke overweging over de systematiek van identificatie- of distributiedocumenten. Er wordt getwijfeld over het handhaven van "knipteekens" (ponsgaten of afknipbare vakjes), een systeem dat destijds veelvuldig werd gebruikt om de geldigheid van bonnen of kaarten te controleren.

De schrijver past de tekst gaandeweg aan: de zin begon waarschijnlijk met de constructie "of het voeren van knipteekens komt te vervallen", maar door de toevoeging van "kaarten" en de doorhaling van "het voeren" werd het onderwerp meervoud, waardoor "komt" op de tweede regel werd doorgehaald en vervangen door "komen" aan het begin van de derde regel. In de laatste twee regels wordt een voorstel gedaan voor de geldigheidsduur van een "legitimatie kaart" (identiteitsbewijs), namelijk twee jaar. Gezien de termen "knipteekens" en "legitimatie kaart" bevindt dit document zich waarschijnlijk in de context van de vroege bureaucratisering van burgeradministratie in Nederland of België. Dergelijke systemen waren essentieel tijdens periodes van schaarste (zoals de Eerste Wereldoorlog) voor de distributie van goederen, of voor de regulering van het grensverkeer en de openbare orde. De term "legitimatiekaart" werd in die tijd vaak gebruikt voor bewijzen van identiteit die nog niet de algemene, landelijke standaard van het latere persoonsbewijs hadden.