Handgeschreven brief (waarschijnlijk een klad of kopie van een klacht/rekest). Ongedateerd, maar verwijst naar de jaren 1939-1941; waarschijnlijk geschreven tijdens of vlak na de Tweede Wereldoorlog (ca. 1944-1946). (Opmerking: De spelling en interpunctie uit het origineel zijn aangehouden, inclusief de schrijfwijze "gornalen" voor garnalen.)

En nu nog een andere zaak, ik weet niet of het
moest wezen of de commissris het weten wat wij
ten achter staan met gepelde gornalen ik heb
voor de oorlog wekelijks 20 kistjes gornalen gehad.
met die bewijzen ben ik ook bij mijn heer Dinhove
geweest en nu bedraagt mijn toewijzing 2 kistjes per
week of tien dagen, en ik heb ze toch wel verkocht.
maar nu zijn er op de markt personen die ze nooit
verkocht hebben en er nu toch 2 a 3 kistjes krijgen.
bijvoorbeeld S. Souw Haring man kwam bij mijn
vrouw zakjes lenen, toen hij is een keer een kilo gepelde
gornalen te koop had.
Twee rollen demppers die vroeger op de linden-
gracht stonden hebben nu 2 kistjes gepelde gornalen
elk dat zijn Moerissen en Evers anders ken ik ze niet
en boven dien hebben die de laatste 4 jaren de vis-
markt niet bezocht en ik moest met bewijzen
komen van 1939-1940-1941 nu die hebben die lui toch
helemaal niet en nu nog een dubbele toewijzing.
En zoo zijn er te veel om op te noemen maar nu het ergste.

[Linker kolom]
B. Rietveldt
per week 120 p aal f 13.20
2 kistjes gornalen [f] 4.00
1 x 3 mosselen [f] 6.00

23.20
1 x 3 mosselen [f] 6.00

29.50
Huur 9.75

14.85

[Midden, verticaal geschreven]
bijvoorbeeld door toewijzing koop [?]

[Rechter kolom]
vis en fruitzaak
120 p aal v 88 = 52.00
4 kistjes gepelde = 8.00
Toewijzing koek = 10.00
" " bonbons = 8.00
" " fruit = 5.00
" " citroenen = 2.50
" " Ijs = 50.00
" " sinasappele = 3.00

139.50

[Onderaan]
man vrouw 3 kinderen
wij als bonafide zijn toch wel de pineut want wij staan zonder
gerookte aal en de juffrouw heeft 5 van 10 cent ijs en een half pond gerookte aal
maar visman heeft niets.!!! Teeken ik Hoogachtend B Rietveld. De schrijver, B. Rietveld, uit zijn frustratie over de scheve verhoudingen in het systeem van goederentoewijzing. Als gevestigde vishandelaar die voor de oorlog grote hoeveelheden omzette (20 kistjes garnalen per week), krijgt hij nu slechts een fractie daarvan (2 kistjes per 10 dagen).

Zijn voornaamste grieven zijn:
1. Onrechtvaardigheid: Mensen die voorheen nooit in de handel zaten of jarenlang niet op de markt zijn verschenen (zoals de genoemde 'haringman' S. Souw of de heren Moerissen en Evers), krijgen nu evenveel of zelfs meer toegewezen dan hij.
2. Bureaucratie: Rietveld moest met bewijzen van zijn omzet uit de jaren 1939-1941 komen, terwijl anderen die deze bewijzen volgens hem niet kunnen hebben, wel toewijzingen krijgen.
3. Economische ongelijkheid: Hij vergelijkt zijn eigen schamele inkomsten/voorraad met die van een "vis- en fruitzaak" die niet alleen meer vis krijgt, maar ook luxeartikelen zoals bonbons, citroenen en grote hoeveelheden ijs.

De brief eindigt met een emotionele oproep, waarbij hij zijn status als "bonafide" handelaar met een gezin van vijf personen benadrukt tegenover de schaarste waar hij nu mee kampt. Dit document is een treffend voorbeeld van de problematiek rondom de distributie en schaarste in Nederland tijdens of kort na de Duitse bezetting (WOII). Om de zwarte handel tegen te gaan en eerlijke verdeling te garanderen, moesten handelaren via officiële "toewijzingen" hun voorraad verkrijgen. Dit systeem was echter fraudegevoelig en leidde tot veel jaloezie en corruptieklachten.

De vermelding van de Lindengracht plaatst de auteur waarschijnlijk in de Amsterdamse Jordaan, een wijk die bekend stond om zijn levendige marktcultuur en waar de schaarste tijdens de hongerwinter en de wederopbouw diepe sporen naliet. De genoemde producten (paling, garnalen, maar ook de luxe koek en citroenen) waren in die tijd kostbaar en streng gereguleerd.