Verslag van verhoor / proces-verbaal. 14 december 1942. G.C. Brave en F.J. Miesenbeek,
maandag 14 Dec. '42 ~~voor d'Inspecteurs van het slachtwezen~~ bij mij ontboden
naar aanleiding van de rapporten
van de controleurs Dijkstra en
Reyninga d.d. 10 resp. 12 Dec. '42 verklaarden
het volgende:
G.C. Brave erkende:
1e ondanks het feit, dat hij nog in
betrekking is bij de Fokker (Brandweer -
R.A.L. Telefoon 20582) een toewijzing mossel-
visch en een toewijzing mosselen in
ontvangst te hebben genomen; bij Fokker
heeft hij ontslag aangevraagd, hetwelk nog
niet is verleend.
2e de toewijzing mosselvisch door F.J.
Miesenbeek te hebben laten verkoopen
op het Mosplein.
3e de mosselen verkocht te hebben voor
f 0.11 per kg.
Brave verklaarde verder, dat hij, aangezien
hij langen tijd niet in den vischhandel
is geweest, niet beter wist, dan dat alle
mosselen voor maximaal f 0.11 p. kg
moesten worden verkocht.
Nadat de Inspecteur/ik Brave erop had
gewezen, dat de contrôlem. Reyninga
hem op het overschrijden van de maximum-
prijs had attent gemaakt, verklaarde
Brave, dat hij zooals hij dat uitdrukte
"voor het publiek niet voor schut wilde
staan" en daarom tegen beter weten in
had volgehouden, dat hij in plaats van
"wilde" "Zeeuwsche" mosselen had. Het document schetst een geval van kleinschalige economische overtreding tijdens de Tweede Wereldoorlog. G.C. Brave wordt geconfronteerd met twee feiten:
1. Dubbele inkomsten/onrechtmatige toewijzing: Hij heeft als werknemer van de Fokker-fabriek (brandweersectie) een handelstoewijzing voor mosselen aangenomen, wat destijds vaak verboden was om eerlijke distributie te waarborgen.
2. Prijs- en kwaliteitsfraude: Hij verkocht "wilde" mosselen (waarschijnlijk van mindere kwaliteit/prijs) voor de prijs van de duurdere "Zeeuwsche" mosselen (0,11 gulden per kilo).

Interessant is het psychologische aspect in zijn verweer: hij geeft toe dat hij tegenover de controleurs bleef liegen over de soort mosselen, niet alleen uit winstbejag, maar om geen gezichtsverlies te lijden ten overstaan van zijn klanten op het Mosplein ("niet voor schut wilde staan"). Tijdens de Duitse bezetting stond de voedselvoorziening onder streng toezicht van de Crisis Controle Dienst (CCD) en verwante inspectiediensten. Er golden strikte maximumprijzen voor vrijwel alle levensmiddelen om woekerprijzen op de zwarte markt te voorkomen. Het Mosplein in Amsterdam-Noord was een centrale plek voor distributie en handel. De Fokker-fabriek was in die jaren een cruciale producent voor de Duitse Luftwaffe; werknemers daar stonden onder verscherpt toezicht, wat verklaart waarom zijn ontslagaanvraag en telefoonnummer expliciet in het rapport zijn opgenomen. F.J.