Handgeschreven ambtelijk rapport. 7 juli 1942. Onleesbaar (mogelijk "Sipkema"), werkzaam bij de Dienst der Marktwezen. De Inspecteur bij het Marktwezen, Amsterdam. Rapport.

Inzake het aan mij opgedragen onderzoek
"Bodemeyer" kan ik U het volgende mededeelen:
Bodemeyer had op 6 Juli 1942 geen visch in zijn
zaak. Wel laatst heeft hij zaterdag op 4 Juli j.l.
van de Vischmarkt a/d De Ruijterkade betrokken
zoutwatervisch (makreel) en gerookt. Betrok
Bodemeyer voorheen dikwijls van Gebr. de Jong
uit IJmuiden.

Daarnaast kocht hij dikwijls aal en andere
zoetwatervisch, van een scharrelaar op bootje van
(Jan. Fun). Deze laatste betrok die visch van
P. Buddenberg (voorheen beruchte stroopersnest)
de Houthaven. Thans moet Buddenberg een
vergunning van B & W van Amsterdam hebben
om in de Houthaven te visschen.

Aan den Heer
Inspecteur
b/h Marktwezen.

Amsterdam
7 Juli 1942.
(Handtekening) * Inhoud: Het document is een verslag van een inspecteur van het Amsterdamse Marktwezen. Het rapport richt zich op de handelswijze van een zekere Bodemeyer. Er wordt vastgesteld dat hij legale vis betrekt via de officiële vismarkt aan de De Ruijterkade en via groothandelaren uit IJmuiden (Gebr. de Jong). Echter wordt er ook melding gemaakt van een meer informele of illegale stroom via een "scharrelaar" (Jan Fun) die vis betrekt van een bekende stroper, P. Buddenberg, in de Houthaven.
* Terminologie:
* "Scharrelaar": Een term voor een handelaar die buiten de reguliere kanalen om werkt.
* "Beruchte stroopersnest": Een pejoratieve term die aangeeft dat Buddenberg en zijn locatie bij de autoriteiten bekend stonden om illegale visserij.
* "B & W": Burgemeester en Wethouders. De inspecteur merkt op dat er inmiddels formele vergunningen vereist zijn, wat duidt op een poging van het stadsbestuur om meer controle over de visserij in de havens te krijgen.
* Stijl: Zakelijke, rapporterende stijl, kenmerkend voor toezichthoudende overheidsdiensten in de jaren '40. Dit document is geschreven tijdens de Duitse bezetting van Nederland (1940-1945). In deze periode was er sprake van toenemende voedselschaarste en een streng distributiesysteem. De Dienst der Marktwezen had de taak om toe te zien op een eerlijke en legale handel in levensmiddelen. Het opsporen van illegale visvangst en handel via "scharrelaars" was essentieel om de zwarte markt in te dammen. De Houthaven was in die tijd een bedrijvig gebied waar kleinschalige visserij, vaak op de grens van legaal en illegaal, plaatsvond. De verscherping van de vergunningsplicht door het college van B&W was een direct gevolg van de noodzaak om alle voedselbronnen in de stad strikt te reguleren onder oorlogsomstandigheden.