Ambtelijke brief (doorslag/kopie). 10 november 1942. De Directeur (waarschijnlijk van de gemeentelijke Dienst voor de Voedselvoorziening). De Wethouder voor de Levensmiddelen te Amsterdam ("Alhier"). [Handgeschreven linksboven:] Verzonden 10/11
[Handgeschreven middenboven:] AV8

[Rechtsboven:] VD/HB.

den Heer Wethouder
voor de Levensmiddelen,
A l h i e r .

46A/853/2 M. 1. 10 November 1942.

Vischregeling:
Verzoek Zwavelzuurfabrieken
v.h. Ketjen.

Onder terugzending van het met Uw kantbrief d.d. 9 dezer om
advies ontvangen stuk No. 77/30 L.M. 1942 heb ik de eer U te be-
richten, dat nu alle soorten visch (ook gerookte visch, bliek,
sprot e.d.) in de verdeeling zijn opgenomen, dezerzijds alle
ventvergunningen voor deze artikelen worden ingenomen. Er is naar
mijn meening - gelet op de consequenties - geen enkele reden om
een venter toe te staan de adressante van visch te blijven voor-
zien, zoodat ik U in overweging geef op het onderhavige adres
afwijzend te beschikken.

De Directeur, * Inhoud: De directeur adviseert de wethouder om een verzoek van de Zwavelzuurfabrieken v.h. Ketjen af te wijzen. Ketjen wilde blijkbaar een specifieke visboer/venter behouden voor de levering van vis aan het bedrijf.
* Argumentatie: De directeur stelt dat de regels voor de visdistributie zijn aangescherpt. Voorheen waren bepaalde soorten (zoals gerookte vis, bliek en sprot) wellicht vrijer verkrijgbaar, maar nu vallen alle soorten onder het officiële distributiestelsel ("de verdeeling"). Als gevolg hiervan worden alle individuele ventvergunningen voor vis ingetrokken.
* Toon: Formeel-ambtelijk en strikt. Er wordt nadrukkelijk gewezen op de "consequenties" (precedentwerking) als er uitzonderingen zouden worden gemaakt.
* Terminologie: "Kantbrief" (een begeleidend schrijven of een opmerking in de marge), "ventvergunningen" (vergunningen voor straatverkoop), "afwijzend beschikken" (een officieel negatief besluit nemen). Dit document stamt uit november 1942, tijdens de Duitse bezetting van Nederland in de Tweede Wereldoorlog. Schaarste was aan de orde van de dag en bijna alle voedingsmiddelen vielen onder het distributiestelsel (de bonnenkaart).

De Zwavelzuurfabrieken v.h. Ketjen was een groot en essentieel chemisch bedrijf in Amsterdam-Noord. Grote bedrijven probeerden in die tijd vaak via officiële of semi-officiële weg extra voedselvoorzieningen te regelen voor hun personeel (bedrijfskantines) om de productie op gang te houden. Uit deze brief blijkt echter dat de bureaucratie van de voedselvoorziening in 1942 uiterst rigide was; zelfs voor een vitaal bedrijf als Ketjen werd geen uitzondering gemaakt op de algemene intrekking van ventvergunningen, nu vis volledig onder de centrale distributie viel.